ଦିନେ, ଗୋମୟ ବଲି ଗୁଟେ କୁଲିହା ବଡା ଭୁଖେ ହେଲା, ଆର ଖଅଏବାର ଲାଗି ଖାନା ନୁରୁଥିଲା ।

ଘାଏ ଗଲା ଉତାରୁ, ବୁଲି ବୁଲି ତାର ରହୁଥିବାର ଜଂଗଲ ବାହାରକେ ପଲେଇ ଆଏଲା, ଆର ଶୁନଶାନ ଯୁଦ୍ଦ ପଡିଆକେ ଆଏଲା ।

ଇ ଶୁନଶାନ ଯୁଦ୍ଧ ପଡିଆରେ, ଏଭେ ଗୁଟେ ଯୁଦ୍ଦ ଲଢା ହେଇଥିଲା । ଇଢୁଥିବାର ସନ୍ୟମାନେ ଗୁଟେ ଢୋଲ ଛାଡିଯେଇଥିଲେ ଯେନଟା କି ଗୁଟେ ଗଛତଲେ ପଡିଥିଲା ।
ଯେନ୍ତା ରେସରେ ଧୁକାମାରଲେ କି, ଗଛର ଡାହିମାନେ ଢୋଲ ଥି ଘଷି ହୁଅନ ଆର ଗୁଟେ ଆବାଜ ବାହାରେ ।

ଯେତେବେଲେ କୁଲିହା ସେ ଆବାଜ ଶୁନଲା, ସେ ବଡା ଡରିଗଲା ଆର ଦୌଡିପଲାବାରକେ କଲା, “ଯେନ ଲୋକ ଆବାଜ କରୁଛେ ସେ ମତେ ଦେଖବାର ଆଘୋନୁ ଯଦି ମୁଇଁ ଇନୁ ନି ପଲାମି, ବଏଲେ ଅସବିଧାରେ ପଡିପାରେ” ।

ସେ ସେନୁ ପଲାବାରକେ କରୁଥିଲା ବେଲକେ ଦୁସରା କଥା ଭାବଲା । “ଗୁଟେ ଜିନିଷ ବାବଦେ ନି ଜାନିକରି ସେନୁ ପଲାବାରଟା ମୁର୍ଖାମି ହେବା । ଉଲଟିଆ, ମୁଇଁ ସାବଧାନ ହେଇକରି କେନୁ ଆବାଜ ଆସୁଛେ ଯେ ପତା କରବାର କଥା” ।

ସେ ସାହାସ କରି କରି ସାବଧାନ ହେଇ ଆଗକେ ବଢଲା । ଯେତେବେଲେ ଢୋଲକେ ଦେଖଲା, ଜାନିପାରଲା ଯେ ଧୁକା ଲାଗି ଆବାଜ କରୁଛେ ।

ସେ ତାର ଖାନା ନୁରବାର ଜାରିରଖଲା, ଆର ଢୋଲ ପାଖେ ଭରପୁର ଖାନା ଆର ପାଏନ ପାଏଲା ।

ସାହାସି ଲୋକ ଜିବନରେ ସଫଲ ହେସନ

ଅନୁସୃଜନ – ସାକେତ ଶ୍ରୀଭୂଷଣ

ନଏଦଖଣି ର ଜାମ ଗଛେ ଗୁଟେ ମାକଡ ରହୁଥିଲା । ଥରେକା ଗୁଟେ ମଗର ଆରାମ କରବାର ଲାଗି ସେ ଜାମ ଗଛ ତଲକେ ଆଏଲା । ମାକଡ ତେହରୁ ମଗରକେ ମିଠା ମିଠା ଜାମ ଖାଏବାର କେ ଦେଲା । ମଗର ପେଟେ ଖାଏଲା ଆର ଦିରା ଜାମ ତାର ସିଆନି ଲାଗି ନେଇଦେଲା ।

ମିଠା ଜାମ ଖେଇ କରି ତାର ସିଆନି ବଏଲା, ଇ ଜାମ ଜଦି ଏତକି ମିଠା ବଏଲେ ଇ ଜାମ ଖଉଥିବାର ମାକଡ ର କଏଲଜା କେତେ ମିଠା ନି ହେଇଥିବା ! ତମେ ମୋର ଲାଗି ହେ ମାକଡ ର କଏଲଜା ଆନି ଦିଅ ।

ମଗର ତେହରୁ ମାକଡ ନିକେ ଗଲା ଆର ବଏଲା, ମାରସାତ, ତମେ ମତେ ସବୁ ଦିନ ଖାଏବାର କେ ଦଉଛ ଆଏଜ ଆମର ଘରକେ ଚାଲ ତମେ ଖେଇକରି ଆସବ । ମାକଡ ଉସତ ହେଇକରି ମଗର ର ପିଠି ବସଲା ଆର ଦୁହେଁ ଚାଲଲେ ମଗର ଘର କେ ।

ଠିକ ମଝା ପାଏନ କେ ପହଁଚିଲେ କି ମଗର ସତ କଥାଟା କହିଦେଲା । ମୋର ସିଆନି ତମର କଏଲଜା ଖାଏବା ହେତିର ଲାଗି ତମକୁ ଆମର ଘରକେ ନଉଛେଁ । ମଗର ର କଥା ସୁନିକରି ମାକଡ ବଏଲା, ମୁଇଁ ତ ମୋର କଏଲଜା କେ ଗଛେ ଛାଡିକରି ଏଇଛେଁ । କଏଲଜା ଦରକାର ବଏଲେ ଚାଲସେ ଫେର ଗଛ ନିକେ ଜିମା ।

ମଗର ଫେର ମାକଡ କେ ପିଠି ବସେଇକରି ଗଛ ନିକେ ନେଲା । ଠିକ ଗଛ ପାଖ କେ ପହଁଚିଲେ କି ମାକଡ ଗଛ ଉପର କେ ଡେଗିଗଲ।।

ନିଜକେ କମ ନି ଭାବବ, ତମର ନୁ ବି ଦୁନିଆଁ ଥି ଆର ଭକୁଆ ଅଛନ
ଅନୁସୃଜନ – ସାକେତ ଶ୍ରୀଭୂଷଣ

ଗୁରଦୁ ବଛର ଆଘୋନୁ ଗୁଟେ ରଜା ଥିଲା । ଦିନେକା, ସେ ତାର ରାଏଜ ର ଦୁରିଆ ଅଂଚଲ କେ ବୁଲି ଗଲା । ରଜା ଯେନ ବାଟେ ବୁଲି ଯେଇଥିଲା ସେ ବାଟ ଗୁରଦୁ ଉବଡ ଖାବଡ ଆର ରୁଗଡିଆ ଥିଲା ।

ସେ ଯେତେବେଲେ ବୁଲିକରି ଫିରଲା, ତାର ପାହାମାନେ ଜଲଉଛେ ବଲି କହେଲା । ସେ ସାଂଗେ-ସାଂଗ ତାର ରାଏଜ ର ସବୁ ରାସ୍ତା କେ କଁ’ଲ ଛାଲ ଥି ଢାଁପି ଦେବାରକେ ଆଦେଶ ଦେଲା ।

ଇ କାମ ଲାଗି ହଜାର ହଜାର ଜୀବଜଂତୁ ର ଛାଲ ଆର ଗୁରଦୁ ପଏସା ଦରକାର ହଉଥିଲା ।

ରଜା ର ଗୁଟେ ଚତୁର ମଂତ୍ରି ସାହାସ କରି କରି କହେଲା, “ମାହରାଜ, ଆମକୁ ଏତକି ପଏସା ଆର ଛାଲ ଦରକାର ନି କରେ ପୁରା ରାଏଜ ଜାକିର ରାସ୍ତା କେ ନି ଢାଁପିକରି ବରମ ଗୁଟେ ଛୁଟିଆ ଛାଲ ଥି ଆପଣକର ପାହାକେ ଢାଁପିଦେଲେ ଭଲ ହେବା” ।

ଇ କଥା ଟା ରଜାର ମନକେ ଆଏଲା । ସେ ଚତୁର ମଂତ୍ରି ର କଥା ମାନଲା ଆର ନିଜର ଲାଗି ସାରେ ପଣେହି ବନାଲା ।

ବାକିମାନକୁ ନି ବଦଲେଇ କରି ନିଜେ ବଦଲି ଦେଖ

କଏସ-ଇବନ-ଅଲ-ମୁଲାୱାହ ସୁରୁ ଟେ ଥିଲା ଆର ଲୈଲା- ଅଲ- ଆମରିୟା କେ ଗୁହେରୁ ମନ ଦେଇଦେଲା । ସେ ମକତବ (ପାରଂପାରିକ ବିଦ୍ୟାଲୟ) ନ ପହେଲା ଦିନେ ଦେଖଲା ବେଲୁ ଭଲ ପାଇବସିଥିଲା । ସେ ତେହରୁ ଲୈଲା ବାବଦେ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରେମ ଗୀତ ଲେଖିବସଲା ଆର ଗାଁଖୁଲି ବାଟେଘାଟେ ଜିଏ ସୁନୁଥିଲା ତାହାକେ ରଡି ରଡି ପଢିକରି ସୁନଉଥିଲା । ଇ କିସମର ଆବେଶଭରା ପ୍ରେମ ଦେଖିକରି ଲୋକ ସେ ପିଲାକେ ମଜନୁ ବଲି ବସଲେ, ମଜନୁ ମାନେ ଜଖା ।
ଦିନେ ମଜନୁ ସାହାସ ଜୁଟେଇକରି ବିହା ଲାଗି ଲୈଲାର ବାପା କେ ତାର ହାତ ମାଗଲା ହେଲେ ତାର ବାପା ଅନୁରୋଧକେ ଠୁକରେଇ ଦେଲେ । ଲୋକ ଜାହାକେ ଜଖା ବଲସନ ସେନ୍ତା ଗୁଟେ ଲୋକକେ ତାର ଝି କେ ବିହା କରି ନି ପାରେ ବଲି ମନା କରିଦେଲେ । ଉଲଟିଆ ଲୈଲାକେ ତାର ବାପା ପାଖର ଗାଁର ଆର ଗୁଟେ ଲୋକ, ଟିକେ ବଏସ ଥି ବଡ, ସାଂଗେ ବିହା କରବାର ଠିକ କରସନ ।
ମଜନୁ ଦୁଖନୁ ଉଭରିକରି ଘର-ଦୁଆର ଛାଡିଦେଲା ଆର ଜଂଗଲ ଥି ଦୁଖେ ଏକଲା ଝାରର ପଶୁମାନକର ସାଂଗେ ରହେଲା । ସେ ଝାରେ ଦିନ ଭଏର ତାର ପ୍ରେମିକାର ଲାଗି ଗୀତ ଲେଖେ ।
ଲୈଲାକେ ଜବରଦସ୍ତି ସେ ବୁଢା ଲୋକ ସାଂଗେ ବିହା କରେଇଦେଲେ ଯଦିବି ତାର ମନ ମଜନୁ ନ ଥିଲା । ଯଦିବି ଲୈଲା ତାର ମୁନୁଷକେ ଭଲ ନି ପାଉଥେଇ ତଥାପି ସେ ଗୁଟେ ପତିବ୍ରତା ମାହେଜି ଆର ନିଷ୍ଠାବାନ ଝି ହେଇକରି ରହେଲା ।
ଇ ବିହାଘରର ଖବର ମଜନୁ କେ ବଡା ଦୁଖ ଦେଲା । ଘରକେ ନି ଫିରଲା ଆର ଝାରେ ଏଖା ରହେଲା ।
ମଜନୁ ର ମାଁ-ବାପ, ଘରର ଲୋକ ମଜନୁ କେ ବଡା ଝୁରନ । ମଜନୁ ଲାଗି ଝାର ତରାକେ ଖାଏବାରଟା ନେଇ ଦିଅନ । ଢ଼ଜନୁ ଫିରି ଆସବା ବଲି ଭାବନ ହେଲେ ମଜନୁ ଝାରେ ଦୁଖେ ଏକଲା ତାର ପ୍ରେମିକା ଲାଗି କବିତା ଲେଖଲା ଆର କାହାରିର ସାଂଗେ କଥାବାର୍ତା ନି ହେଲା ।
ମଜନୁ ଦିନ ଭଏର ଏକଲା, ଝାରର ଜୀବଜଂତୁ ନ ଘେରେଇହେଇ ରହେ ଜେନମାନେ କି ତାହାକେ ରାତି ମରୁଭୁମି ନ ଶୁଇଲାବେଲେ ବେଢେଇହେଇ ରହନ । ସେ ବାଟୁ ସହରକେ ଗଲା ଚଲାତିମାନେ ତାହାକେ ଦେଖନ । ସେମାନେ କହନ, ମଜନୁ ଦିନ ଭଏର ନିଜେ ନିଜକେ କବିତା ଶୁନାସି ଆର ମରୁଭୂମିର ବାଲି ଲମା ବାଡି ଗୁଟେ ଥି ଲେଖସି । ମଜନୁ ର ହୁରୁଦ ଭାଂଗିବାର ଲାଗି ଜଖା ହେଇଜେଇଥିଲା ।
କେତନି ବଛର ଗଲା ଉତାରୁ, ମଜନୁର ମାଁ-ବାପ ଖରାପ ହେଇଗଲେ । ଇ ଖବର ଟା ଲୈଲା ମଜନୁ ନିକେ ପଠାବାରକେ ତୟ କଲା । ସଂଜୋଗକେ ଗୁଟେ ବୁଢା ମଜନୁକେ ଦେଖିଥିବାର କହେଲା । ଲୈଲା ର ଗୁହାରି ବିନତି କଲା କି ସେ ବୁଢା ମଜନୁକେ ଖବର ପହଁଚେଇ ଦେବାରକେ ହଁ ଭରଲା ।
ଦିନେ ସେ ବୁଢା ମରୁଭୁଇଁ ବାଟୁ ଗଲାବେଲେ ମଜନୁ କେ ଦେଖଲା ଆର ତାର ମାଁ-ବାପ ର ଖରାପ ହେଇଜିବାର ଖବର ଦେଲା । ଯୁଆନ କବି ଆର ଭାଂଗିଗଲା । ମଜନୁ କିରିଆ କଲା ତାର ମରବାର ତକ ଝାରେ ହିଁ ରହେବାର ଲାଗି ।
କିଛି ବଛର ଉତାରୁ ଲୈଲାର ମୁନୁଷ ଖରାପ ହେଇଗଲା । ଯୁଆନ ମାହେଜି ଭାବଲା ଶେଷକେ ସେ ତାର ଅସଲ ପ୍ରେମ କେ ଭେଟିପାରବା, ସେ ଆର ମଜନୁ ସବୁ ଦିନଲାଗି ଭେଟ ହେବେ । ହେଲେ ଦୁଖ ଯେ ହେନ୍ତା ନି ହେଲା । ପରଂପରା ଅନସାରେ ଲୈଲା ଏକଲା ମଲା ମୁନୁଷର ଦୁଖେ ରହେବା ବିନା କେନସି ମୁନୁଷକେ ଦେଖି । ଆର ଦୁଇ ବଛରତକ ମଜନୁ କେ ଦେଖି ନି ପାରେ ଭାବିକରି ଲୈଲା ଝୁରିହେଲା । ସେମାନକୁ ଜୀବନ ଭଏର ଲାଗି ଅଲଗ କରି ଦିଆହେଇଥିଲା, ଇହାଦେ ଆର ଦୁଇ ବଛରର ଏକଲାପନ । ଲୈଲା ଇ କଥା ଝୁରି ଝୁରି ପରାନ ଛାଡିଦେଲା । ଲୈଲା, ଏକଲା ଘରେ ଜୀବନରେ ଆର ଥରେ ମଜନୁ କେ ଦେଖି ନି ପାରିକରି ଭଂଗା ହୁରୁଦରେ ମରିଗଲା ।
ଲୈଲାର ମରନ କଥା ମଜନୁ ନିକେ ଝାର ତକ ପହଁଚିଲା । ସେ ସାଂଗେସାଂଗ ଲୈଲାକେ ତୁପିଥିବାର ଠାନକେ ଗଲା ସେନ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ତାର ପ୍ରେମିକାର ତରା ଥି ସବୁଦିନର ଲାଗି ଶୁଇପଡଲା ।

ମୁଇଁ ଇ କାଁଥି ବାଟୁ ଜଉଛେଁ, ଲୈଲାର କାଁଥି
ଆର ଚୁମୁଛେଁ ଇ କାଁଥିକେ ସେ କାଁଥିକେ
ଇଟା ସେ ଘରକେ ପ୍ରେମ ନୁହେଁ ଯିଏ ମୋର ମନକେ ଘିନେ
ହେଲେ ସେ ଘରେ ରହୁଥିବାର ଝନେ

ଅନୂସୃଜନ- ସାକେତ

ଏକ ସହରେ ଗୁଟେ ରଜା ଥିଲା । ସେ ରଜା ଗୁଟେ ମାକଡ କେ ତାର ଜୁଗାତି ହିସାବେ ରଖିଥିଲା । ଦିନେକା ରଜା ସୁଇଥିଲା ବେଲକେ ମାକଡ ରଜା ର ପାଖେ ବସି କରି ତାହାକେ ଧୁକୁ ଥାଏ । ଇ ବେଲକେ ମାଛି ଗୁଟେ ଆସିକରି ରଜା ର ଛାତି ନ ବସଲା । ମାକଡ ସେ ମାଛି କେ ଧୁକନା ଥି ଗହଡିଦେଲା କି ମାଛି ଉଡିଗଲା ହେଲେ ଫେର ଆସି କରି ରଜା ର ଛାତି ନ ବସଲା ।

ମାଛି କେ ଜେତେ ଗହଡିଲେ ବି ବୋଲ ବୋଲ ଉଡି ଆସି କରି ରଜା ର ଛାତି ନ ବସୁଥାଏ । ଏତକେ ତ ମାକଡ ରାଗେ ଜଜରମାନ ହେଇଗଲା । ସେ ଗୁଟେ ପିନ ପିନ ଚୋକ ଖଣା ଆନଲା ମାଛି କେ ମାରବାର ଲାଗି । ମାଛି ଜେନ୍ତା ଫେର ଆସି କରି ରଜା ର ଛାତି ନ ବସଲା କି ମାକଡ ମାଏଲା ଚୋଟ । ମାଛି ଉଡିଗଲା । ହେଲେ ରଜା ର ଛାତି ଦୁଇ ଖଣ ହେଇଗଲା । ରଜା ମରିଗଲା ।

ବୁଡବକ ସାଂଗ ଶତ୍ରୁ ନୁ ବି ଜହ ନକସାନ କରିପାରେ

ଅନୁସୃଜନ – ସାକେତ ଶ୍ରୀଭୂଷଣ

ଥରେକା ଗୁଟେ ବେପାରୀ ଗୁର୍ଦୁଟେ ବଢିଆ ଆର ମିସ୍ତ୍ରି ଲଗେଇଥେ ତାର ବଗିଚା ନ ଗୁଟେ ଗୁଡି ବନାବାର ଲାଗି । ଫି ଦିନ, ସେମାନେ ସଖାଲୁ କାମ ମୁଲ କରବେ, ଆର ମଏଧାନେ ଭାତ ଖାଏବାର ଲାଗି ଟିକେ ଥାକବେ, ଆର ଫେର ବେଲବୁଡା ତକ କାମ କରବେ ।

ଦିନେ, ଗୁଟେ ମାକଡ ଦଲ ଗୁଡି ବନାଲା ଠାନକେ ପହଁଚିଗଲେ ଆର ଦେଖଲେ ଭୁତିଆର ମାନେ ଭାତ ଖାଇଯାଉଛନ ।

ଗୁଟେ ବଢିଆ ବଢେ ଘଛ ର ଗଣ୍ଡିଟେ କରତୁଥିଲା । ଯେହେତୁ ସେଟା ଦରଖଣିଆ ହେଇଥିଲା, ଗଣ୍ଡି ଖାପି ନି ହେବା ବଲି ମଝାନ କାଠର ଠେକା ଟେ ଦେଇଦେସି । ତେହରୁ ସେ ବାକି ଭୁତିଆର ମାନକର ସାଂଗେ ଭାତ ଖାଇ ଯାଏସି ।

ଯେତେବେଳେ ସବୁ ଭୁତିଆର ଯାଇସାରସନ, ମାକଡ ମାନେ ଗଛ ତଲକେ ଆଏସନ ଆର ସେନ ଡେଗା ଉତକା କରି ହତିଆର ମାନକର ସାଂଗେ ଖେଲିବସସନ ।
ଗୁଟେ ମାକଡ ଥିଲା, ଗଛର ଗଣ୍ଡି ନ ଚେପା ହେଇଥିବା ଠେକା ଥି ଉସନାକି ହେଇବସଲା । ଗଣ୍ଡି ର ତଲେ ବସିପଡଲା, ଆର ନିଜର ଦିହଁକେ ଦରଖଣିଆ ଫାଲ ହେଇଥିବାର ଗଣ୍ଡିର ସୁତରେ ରଖଲା, ଆର ଠେକା କେ ଧରିକରି ଘିଚିବସଲା ।

ଅଚାନକ, ଠେକା ବାହାରି ଆଏଲା । ତେତକେ, ଅଧା କରତିଲା ଗଣ୍ଡି ଖାପି ହେଲା ଆର ମାକଡ ଗଣ୍ଡିର ମଝା ନ ଚେପେଇହେଲା ।
ଯେନ୍ତା ତାର ଭାଗ୍ୟ ଥିଲା, ସେ ବଡା ଗୁହେରୁ ଘାଏଲ ହେଲା ।

ହେତିର ଲାଗି ଗ୍ୟାନି ଲୋକ କହେସନ: “ଯିଏ ଦୁସରା ଲୋକର କବାରେ ଦଖଲ ଦେସି ସେ ଜରୁର ଦୁଖ ପାଏସି”

ଅନୁସୃଜନ – ସାକେତ ଶ୍ରୀଭୂଷଣ