କୁକ୍ରାଡଖୁଁ ରଡି ରଡି କାଂଦୁଛେ ଜେ କାଂଦୁଛେ ନ । କାଣା ହେଲା ବଲି ଦର୍ଜିବୁଢାର ବାଟର ପରଛି ଗଜଗଜେଇ ଜଉଛେ ଲୁକେ । ବୁଢା-ବୁଢି, ମାହେଜି-ମୁନୁସ, ଛୁଆ-ପିଲା ଅଉଛନ ଜଉଛନ ଆର ଦର୍ଜିବୁଢା ସମକୁ ବୋଲ ବୋଲ କରି ଗଲାରାତିର ସେ ସେ କଥାକେ କହୁଥାଏ, “ମୁଇଁ କାହୁଁ ଜାନତି ନେହେଲେ, ହେ କୁକ୍ରାଡଖିଆ ପାସ ପାସ ଭଟାକେ ଟିକେ ବାହାରିଛେଁ ବେଲକେ ତ ଲାଲ ଚହ ଚହ ଘୁଡାଥି କିଏ ଗୁଟେ ଜେ ଏକବାରି ଉଚାଁପୁରା ହେଇ ଝମକରି ଫିକିହେଲା ଆର ଧଏଲା ଲବାନ କି ତ ଏଖେ ଗୁଟେ ସରପଟକେ ଉଭାନ । କାଣା ହେଲା କାଣା ନେଇଁ ବଲି ଝୁମରାର ସୁରେ ଧଂଦି ହଉଥାଏଁ ବେଲକେ ସୁଲକି ଆଡୁ ସୁବୁକ ସୁବୁକ କାଂଦି ସୁଭଲା । ପାସକେ ଜେଇ ଦେଖଲିଁ କି ତ ଧୁଏଲ ସରସର ହେଇ ତରାକେ ଅଜେଇ ହେଇ ପଡିଛେ । ଇ ଫାଲ ଇତାର ଜେ ହୋସ ନେଇଁ । ସେନୁ ତତାପନା ବୁହି ଆନଲିଁ ଆର ମୁଡେ ପାଏନ ଟିକେ ଛୁପା ଛୁପି କଲିଁ ବେଲକେ ତେନେ ଜେଇ ହୋସ ଏଇଛେ ।” ଦର୍ଜିର ଘରେ ଜେତେ ଢୁଁଡି ହେଇଥିଲେ ସମକିରର ମନେ ନାନା ଭାବନା; ଇହାଦେ କେନ୍ତା କରୁଛେ ଦର୍ଜିର ଝି, କାଣା ହେଲା ସତେ ସତେ, କିଏ ଆଏ ସେ ଲାଲ ଚହ ଚହ ଘୁଡାବାଲା? ସବେ ତାହାକେ ଦେଖବାରକେ ଚାହୁଁଥିଲେ । ସବେ ତାର ଟୁଣୁ ସୁନବାରକେ ଚାହୁଁଥିଲେ । ହେଲେ ଦର୍ଜିର ଝି କେ ହୋସ ଆଏଲା ବେଲୁ ସେ ହେନ୍ତା ବସଲା ଛଁଚେ ବଇସଛେ ଜେ ବଇସଛେ ନ; ଜେନ୍ତା ପଖନର ମୁର୍ତି । ଟୁଣୁ ବିଲକୁଲ କଥା ନି ବାହାରୁଥେଇ । ସାମନାଥି କାଣା ହଉଛେ ନେଇଁ ହଉଛେ, କିଏ ଜଉଛେ କିଏ ଅଉଛେ ଜାନି ନି ପାରୁଥେଇ । ଭେକଲି ବାଗିର ଏକସକଁଟି ଖାଲି ଜେନଆଡେ ଦେଖଲେ ଦେଖୁଥାଏ ଜେ ଦେଖୁଥାଏନ । ବୋଧେ ବାରମ୍ବାର ତାର ସାମନେ ଗୁଟେ ଡରଡରନ୍ୟା ଦୃସ୍ୟ ମୁଲୁସେସ ସେସେଥି ଘଟତେଲ ଜଉଛେ ଆର ସେ ଦୃସ୍ୟର ଫଟୁ ସବୁ ଜେନ୍ତା ତାର ଆଁଖି ଉବକି ଛାପି ହଉଛେ ଆର ଡର ଜେତେ ଲେପିହେଇ ଢାଁପି ଦେଇଛେ ଆଏଁଖକେ । ଜେନ୍ତା ଢୁଁଡି ରାଖ୍ୟାସେନର କଥା ସୁନି ଆଇର କୁଲେ ସରପଟି ଦଉଥିଲା କି ଡରଡରନ୍ୟା ସପନଟେ ଦେଖି ହଠାତ ଉଠିପଡି ବେବଲେଇ ଜେଇ ନିସାସ ଆର ଧୁକଧୁକି ତେଜକେ ଉଟୁସ ପୁଟୁସ ଅବାକ ହେଇ ଜେଇଛେ । ସେନ୍ତା କାଁଥିକୁଡେ ଗୁଟେ ଛଁଚେ ଉଧେଇ ହେଇଛେ ଜେ ହେଇଛେ ନ ଜେନ୍ତା ସେ ବି ସେ କାଁଥିର ଖଣେ ।

ଦର୍ଜିର ଝି କେ ଲାଗିକରି ତାର ଆଖର ପାଖର ଭାବ ବିସାସର ଜେନ ମାହେଜି ଟୁକେଲ ବଇସଥାନ ଆର ଚାହା ପାଏନ, ଖାନାପିନା ପେସରେଇ କରି ସେନୁ ଟିକେ ଟିକେ ବାରମ୍ବାର ଜଁଚେଇ କରି ନିଜର ବଲି ସେଁକେଇ ହଉଥାନ । ସେ ଭିତ୍ରୁ ମାହେଜିଟେ ଟିକେ ଉସାର ପିସାର ହେଇ ନେଇଁ ଜାନଲା ନୁଆଁ ଲୋକକୁ ବଲୁଥାଏ, “ୟା ଇଏ ପରେ ଗୋ ଭଟାକେ ହେ ସୁଲକି ଆଡକେ ବାହାରିଥାଏ ହେଟା ଆର କି ତ କାଣା ଜେ ମାଁ ଇତାର ଉପରକେ ତ ଢୋଡଗିଧା ବାଗିର ଝାଁପି ପଡଲା ଏକବାରି ଆର ଅଂଘାକରି ଧଏଲା ଆର ସିଧା ଘୁଡାଥି ବସେଇକରି ମଝା ଗାଁଖୁଲି ପରେ ଭଉଁର ଭଉଁର କିଂଦ୍ରାଲା । ଆଗୋ, ଟୁକେଲ ଲୋକ କିଂଦ୍ରେଜେ ପରେ ୟା, ତତଲା ପବନ ଝଉ ମାରଲା ବାଗିର ହେଇ ଜଉଥାଏ । ଚେତା ବୁଡି ସାସଁ ଉଡିଗଲା ବାଗିର ପଡିଥାଏ” । ଲାଲ ଚହଚହ ଘୁଡାଥି ଉଁଚାପୁରା ଲୋକଟେ ମଝା ଗାଁଖୁଲି ଭଉଁର ଭଉଁର କିଂଦ୍ରାବାର କଥାଟା ବହୁତ ଲୋକକୁ ହଠାତ ଅବିସାସ ଲାଗଲା । ପିଲାଟିଆଟାମାନେ ତ ସୁନୁନ ସାଏର କି ଲାଲ ଚହଚହ ଘୁଡାକେ ହଁସିଥି ଉଡେଇ ଦେଲେ ହେଲେ ବୁଢାମାନେ କଥାଟାକେ ବଢା ଗୁହେରୁ ନାପଲେ । ଜୁଗ ଜାହା ହେଲାନ, ଆଏଜ କାଲି ତ ଲୋକ ଆରୁ ଦେ ଦେବତା ବଡ ସାନ ମାନବାର ନେଇଁ । ପିଲାକର କଥା ଛାଡ, ସିଆନଟାମାନେ ତ ଜାନିଜାନି ପୁହୁରଝୁର କରୁଛନ । ସବୁକେ ଲହଁକି ଗଲେ ନାଇଁ ହେବା ଏନ୍ତା, ତାର ଗୁଟେ ସିମା ଅଛେ । ଇଟା ଜନେଇ ଦେଲାନ, ଦେଖ ଏତକର କେନ୍ତା ବିପଦ ସବୁ ଗୁଡାବା ଜେ । ଅମକା ଗୁନିଆଁକେ ଡାଖ, ଢିମକା ବଇଦକେ ଡାଖ, ବାଭନକେ ଦେଖେଇ ବଲ ବଲି ବୁଝା ସୁଝା କରବାରକେ ତୁର୍ତାତୁର୍ତି ଦର୍ଜି ବାଭନକେ ଡାଖଲା ଆର ଉପାଏ ବାହାରକରି ରିସ୍ଟଖଂଡନ ହୋମଲାଗି ଜୁଟି ପଡଲା । ବାଭନ ଭିତର ବଖ୍ରାଥି ରିସ୍ଟଖଂଡନ ହୋମ ମୁଲକଲା । ମଂତ୍ର ତଂତ୍ର, ଧୋପ କୁହୁଲାଥି ଗୁମକି ଜଉଥିବାର ହୋମଠାନେ ବାଭନ, ଦର୍ଜିର ଝି ଆର ତାକର ଘର ପାସର ସେ ମାହେଜି ଥାନ । ବାହାରର ପର୍ଛିଥି ଦର୍ଜି ଅତି ଜରୁରି ଫଟା କପଡାଟେ ସିଲେଇ ବସିଥାଏ । ହେଲେ ମନ ତାର ଦୁସ୍ରା କେନଆଡେ ଘିଚି ନଉଥାଏ । ମିସିନର ଚକ ଥମିଲ ହଉଥାଏ । ଫଟା କପଡାଗଦା ହେନ୍ତା ଟେବୁଲ ଉପ୍ରେ ପଡିଥାଏ ଆର ଦର୍ଜି ଖୁଟ ବାଗିର ଠଁକଉଥାଏ ସାମନାର ଲିମଗଛକେ । ତାର କନିଆଁ ମଲାଦିନୁ ସେ ସବୁଦିନ ପାଏନ ଦେଇ ଦେଇ ବଡ କରିଛେ ଗଛକେ । ଡେଂଗ ଡାହଲୋ ହେଇ କେରା କେରା ଫୁଲେ ଦୁହୁଲୁଛେ । ଦର୍ଜି ଠଁକଉଥାଏ ଆର ଗଛୁ ଫୁଲ ଝରି ପଡୁଥାଏ । ବୁଢା ଦୁଇ ପହରେ ସପନୁ ଥାଏ…

“ଢୁଁଡି ରାଖ୍ୟାସ ଆଘୋ ମଗର ରୋପ ଧରେ । ଟାଂଗର ଖୋଲ, ପଖନ କର୍ପନ ହଂଦଲେଇ ଆନେ । ବଂଧ ଜାକର ଝୁରି ସେସ କରିଦିଏ । ହେଲେ ଆର ନି ପାରବାର ନ । ବଲ ବଏସ ଗଲା, ବୁଢା ଅସୁର ବାଟ ମୁହଁତକ ଆଏଲା ଆର ଜୁଗି ଜୁଗି କିଛି ନେଇଁ ପେଇକରି ସେସକେ ଖୋଲ ଭିରକେ ଫିରିଜେଇ ଉଟୁସ ପଟୁସ ହୁରଗୁନି ହେଇ ହୁଁକରାଲା । ହୁଁକରାଲା ହୁଁକରାଲା ଆର ଭୋକର ମାଡକେ ସେସକେ ନିଜର ଦିହୁଁ ଛିଡେଇ ଛିଡେଇ ସିକାର ଖେଇ ବସଲା । ଭିତର ବଖ୍ରାନୁ ବାଭନର ରିସ୍ଟଖଂଡନ ହୋମର ମଂତ୍ର ସୁଭୁଥାଏ ଆର ହଠାତ କିଏ ଭଟାର ପର୍ଛିଆଡୁ ଗୁଗେଇ ଉଠଲା, ସତେ ଜେନ୍ରା ରିସ୍ଟଖଂଡନ ହୋମର ମାଡକେ ବଘଲା ଦେବତା କି ଭୁତ କିରକିରାତ ଦର୍ଜି ଘର ଛାଡି ପଲଉଥାଏ, ବେଲକେ ଭାବ ବିସାସ ଦେଖେଇ ହଉଥିବାର ଘର ପାସର ସେ ମାହେଜି ନର୍ଦି ଆଏଲା ଭଟାର ପର୍ଛିିକେ ଆର ତାର ପଛେ ପଛେ ଦର୍ଜିର ଝି ଆର ବାଭନ । ଦର୍ଜିବୁଢା ତଲମୁହାଁ ହେଇ ଉଲମି ପଡିଥାଏ । ସିଲାବାର କପଡା ରକତ ସରସର, ମିସିନ ସାରା ବୁଟବୁଟା । ରକତ ଥିପି ପଡୁଥାଏ ମିସିନର ବଂଦଚକା ବାଟୁ ତଲେ । ଘରପାସର ସେ ମାହେଜି ଆର ଦର୍ଜିର ଝି ର ରଡି ରଡି କାଂଦବାରକେ ଫେର ସଖାଲର ବାଗିର ଆର ଗୁଟେ ଭିଡ ଜମି ଜେଇଥିଲା । ହେଲେ ଭିଡର ପ୍ରସ୍ନବାଚିର ଚେହେରା ଡରି ଜେଇଥିଲା । ଅବିସାସକେ ବି ଗୁଂଦଲେଇ ହେଇ ହେଇ ବିସାସ କରୁଥିଲା । କେନଟା କେନ୍ତା ବୁଝିନିପାରି ଅବାକ ହେଇଜଉଥିଲା । ଜାତିଭେଇ ଠୋଲଠାଲ ହେଇ ରିତିନିତି ଅନସାରେ ବୁଢାକେ ମାଏଟଦେଇ ଆଏଲେ । କାମ ଦସା ସରଲା । ବଂଧୁ ବାଂଧବ ଜିଏ ଜେନ୍ତା ପଲାଲେ ହେଲେ ସେ ଘର ପାସର ମାହେଜି ଦର୍ଜିର ଘରେ ଗୁଂଦେଲେଇ ହଉଥାଏନ । ଟିକେ ଛିନା ଦେଖିକରି ମନେ ଗୁଂଦଲେଇ ହଉଥିଲା କଥାଟା ପଚରାଲା ଦର୍ଜିର ଝି, “ବଡି କଥାଟେ ପଚରାମି କହେବୁ ? ସେ ଦିନ ତ ମୁଇଁ କାହାକେ କିଛିନି କହ ି କି ଆଏଜତକ ବି କାହାକେ ସେ ଦିନ କେନ୍ତା କେନ୍ତା ହେଲା ନି କହେବାର ତାଏଲ ଫେର ହଠାତ ପରାର ମାହେଜି ଟୁକେଲ ଘେରେଇ ଥାନ ବେଲକେ କଥାଟା ଆଖିଁ ଦେଖଲା ବାଗିର କେନ୍ତା କହି ପକାଲୁ? ମୁଡ ତଲକରି କଥା ଲୁକାବାରକେ ଚାହୁଁଥିଲା । ଘଡେ ତୁମ ପଡି ଭାବଲା ସେ ଆର ଫେର ମୁଡ ଉପର କରି ମୁଲକଲା, “ହେନ୍ତେଇ ବି ତ ଆର କିଛି ନେଇଁନ; ସବୁତ ସରିଗଲା ନ । ଆର ଲୁକେଇ କରି ହେଲେ କାଏଁ ଲାଭ କି ମୋର ଆଗାଡେ ପଛାଡେ ଆର କିଏ ଅଛେ; ମୁନୁସ କି ଛୁଆପଲା । ହେ ରାତି ତତେ ଜେନ ଦେବତା ଧରିଥିଲା, ତାର ପୁଜା ମୁଇଁ କରୁଥିଲିଁ । ଭୁଲ ସୁରେ ମତେ ଭାବି…” ।
ଟଁଟି ତାର ବସି ଜଉଥିଲା । ଆଁଖିର ପାଏନ ଆପେ ଗାଲବାଟେ ଉହଲି ଗଲା । ଦୁଆର ବଂଧକେ ଅଜେଇ ହେଇ ବାଟଆଡେ ଏକସକଁଟି ଠଁକଉ ଥାଏ ଜେ ଠଁକଉଥାଏ ନ ।

ବିହାଘର ଟା’କର ସପିଂ କରି ପକେଇଥାନ ନିସା । ଜେନ୍ତା ଜିବନ ଭଏର ଆର କେଭେ ସପିଂ କରବାର ନେଇଁନ । ମାହେଜି ଟୁକେଲ ତ । ସେ ସାମାନ ସବୁ ଧରି ନି ପାରୁଥେଇ; ମୋର ବି ହାତ ପୁରତୁନୁ ଥିଲା । ଆମେ ମଲରୁ ବାହାରି ସାରିଥିଲୁଁ ନ । ନିସା କହେଲେ, “ଚାଲ ଟିକେ ବସମା ଆର ଜିମାଁ, ଅଥା ଲାଗି ଗଲା ନ” । ପାର୍କିଂ ଲଟ ର ସାଇଡରେ ଫିକ୍ସଡ ସ୍ଟିଲ ଚେଆରରେ ସେ ବସି ପଡଲେ । ମୁଇଁ ସାମାନ ସବୁ ତଲେ ରଖିଦେଇ ଆଇସକ୍ରିମ ଆନିଗଲିଁ ।

ତାକର ଲାଗି ଗୁଟେ ଚକଲେଟ ଫ୍ଲେବର ବାଲା ଆର ମୋର ଲାଗି ଭେନିଲା ବାଲାଟେ ଧରି ଆଏଲିଁ । ଆଇସକ୍ରିମ ତାକର ମୁହଁ ପାସକେ ନେଲି ନ ହେଲେ ନଜର ନି । ସେ ଗାଲେ ହାତ ଦେଇ କରି ବଢେ ଦାର୍ସନିକ ବାଗିର ସାମନାକେ ଠଁକଉଥାନ । ମୁଇଁ ବି ଦେଖି ଦେଖଲିଁ ଆଖିର ଏନ୍ତା କେଁ ଦୃସ୍ୟ ଆମର ମେଡମକେ ଭାବ ବିଭୋର କରି ଦେଇଛେ…
ଓଃ ! ଲିଟିଲ ଲିଟିଲ ରେସିଂ ସ୍ଟାର । କା’ର ଟା ଭେନ, କା’ର ଟା କାର । କେନଥି ଫୁଲକା ଫୁଲକା ଗାଲବାଲା ଲିଟିବାଂଧୁ ପଂଜାବି ପିଲା ତ କେନଥି ମାଡ୍ରାସି ବୁଇ ତ କେନଥି ବଂଗାଲି ମୁସାଏ ଡାଏବର ସିଟରେ ବସିଛନ । ସେ ଗାଡିମାନକୁ ବସବାର ଲାଗି ବି ଖାଲି ଗୁଟେ ନ ଡାଏବର ସିଟ ଥାଏ । ଇଥି ହର୍ନ ନେଇଁ, ଲାଇଟ ନେଇଁ ହେଲେ ହିଂଦି ଫିଲିମରେ ହିରୋ ଗାନା ଗାଏଲା ବେଲେ ଜେନ୍ତା ଖୁଲା ଗାଡି ଚଲାସି ହେନ୍ତା ଖୁଲା ।

ଗାଡି ମାନକର ନିର୍ଦିସ୍ଟ ରାସ୍ତା ବି ନେଇଁ; ମଲ ସାମନାର ଖଲା ଏଡେ ଉସାର ଚିକ ଚିକ ସର୍ଲି ଜଉଥିବାର ସମାନ ମାର୍ବଲ ଚଟାନ ଉପରେ; ସ୍ଟିଅରିଂ ଜେନ ଆଡେ ମୁଡଲେ ସେଆଡେ ରୁଥୁଥିଲା । ଟ୍ରାଫିକ ବି ନେଇଁ ନ । ସେଆଡୁ ଲୋକବାକ ଅଉଛନ ଜଉଛନ ଡାଏବର ମାନକର ପରବାଏ କି ଖାତିର ନେଇଁ । ଉଲଟିଆ ଜଦି କିଏ ଚେପେଇ ହେଲା ବଏଲେ ଡାଏବର ମାନେ ଖୁଦଖୁଦେଇ ଖୁଦଖୁଦେଇ ହଁସିକରି ତାର ଆଡେ ଦେଖୁଥା’ନ । ଆର ସେ ଚେପେଇ ହେଇଥିବାର ହିତାଧିକାରି ବି ହଁସିଟେ ସାଂଗେ ଉଡନ୍ତା ଚୁମାଟେ ମାରି ହାତ ହଲେଇ ହଲେଇ ଉଭି ଜଉଛେ । ଫେର ଜେ କିଏ ଚେପେନି ଚେପେ ହେଇଗଲା ବେଲକେ ସଂଭଲି ଜେଇକରି ଡାଏବର ର କଁ’ଲ ଫୁଲକା ଫୁଲକା ଗାଲକେ ଉସାସେ ଲକଲକେଇ ଦେଇକରି ହଁସି ହଁସି ‘ସୈତାନ’ ବଲିକରି ମିଲକି ଦଉଛେ । ଛୁଆର ବୁଆ-ମାଁ ମାନେ, ହାତେ ଆଇସକ୍ରିମ, ସପିଂ ବେଗ ଧରିକରି ମଜାନଉଥାନ । କେମରା, ମୋବାଇଲରେ ଛୁଆକର ଫଟୋମନେ ଘିଚୁଥାନ । ଗାଡିମନେ ଛୁଟୁଥାଏ, କେନଆଡୁ କେନଟା ଆସୁଛେ ଜେ ଜନା ନି କି ଡାଏବର ସାଇଡ ଦେବାର କି ବ୍ରେକ ମାଡବାର ବି ନେଇଁ ସିଖି । ଗାଡିମାନେ ଏଖେଠାନେକେ ଢେସି ବି ହଉଥାନ । ଫେସଫେସୁ ଡାଏବର ହେଇଥିବା ବଏଲେ ଠସୋ ଠସୋ କାଂଦି ପକଉଥାଏ ନେହେଲେ ସବ ସ୍ଟେରିଂରେ ହାତ ପିଟି ପିଟି ଜୋରରେ କିର୍ଲେଇ କରି ଖିଲଖିଲେଇ ଖିଲଖିଲେଇ ହଁସି ପକଉଥାନ । ଆର ମାଁ ବାପମାନେ କେମରାରେ ଫଟୋ ଉଠଉଥାନ ।

ଆଇସକ୍ରିମ କପ ଡସ୍ଟବିନରେ ପକେଇକରି ସାମାନ ସବୁ ଧରି ଫେର ମେନ ରୋଡକେ ଆଏଲୁଁ । ରାସ୍ତାକ୍ରସ କରି କରି ସହେ ମିଟର ହେବା ଆମର ଏପାର୍ଟମେନ୍ଟ , ୱାକିଂ ଡିସ୍ଟେନ୍ସ । ହେଲେ ମୁଇଁ ଆଇସକ୍ରିମ ଧରାଲାବେଲୁ ଦେଖଲିଁ ନ ନିସାର ମନ ଟିକେ ଦୁସରା କେନ ଆଡେ କିଂଦରୁଛେ ।
ରିକ୍ସା କେ ଡାଖଲିଁ –
– ଓଏ…ରିକ୍ସା,
ରିକ୍ସା ସାମନାକେ ଆସି ଅଟକିଗଲା । ରିକ୍ସାବାଲା ମୋର ଆଡେ ଦେଖଲା ।
– ନିର୍ମାଣ ବିହାର ଚଲୋଗେ କ୍ୟା ? ଡି ବ୍ଲକ, ମଂଦିରକେ ସାମନେ ।
– ବୈଠୋ,
– କିତନା ?
– ଦେ ଦେନା
ଆମେ ସାମାନ ସବୁ ଥୁଇ କରି ବସଲୁଁ । ରିକ୍ସା ଚାଲଲା । ମୁଇଁ ନିସାକେ ଦେଖୁଥିଲିଁ । ଏକଦମ ଗୁମସୁମ । ସେ ବାହାର ଆଡେ ଦେଖୁଥିଲେ । ଦିଲ୍ଲି ମାହାନଗରିର ଘୋ ଘୋ ହୋ ହୋ ଆର ଗାଢା ଅଂଧାରକେ ହିଁସଲେଇ ପକଉଥିବାର ଉକ୍ୟା ଭିତ୍ରେ ନିସାର ଆଏଁଖ କାଣା ଗୁଟେ ନୁରଲା ନୁରଲା ବାଗିର କରୁଥିଲା ।

ମଂଦିର ସାମନାରେ ରିକ୍ସା ବ୍ରେକ ମାରଲା । ସାମାନ ସବୁ ଧରି ଉତରି ଆଏଲୁଁ । ଦସ ଟଂଗିଟେ ଧରେଇଦେଲିଁ । ରିକ୍ସାବାଲା ରିକ୍ସାକେ ମସକି କରି ପଲାଲା । ଜଲଦି ଜଲଦି ସୋସାଇଟିର ଗେଟ ଡେଗିକରି ଏପାଟମେନ୍ଟ ର ଲିଫ୍ଟ ତକ ପହଁଚିଲୁଁ । ଫେର ଆର ଘଡିକେ ଆମର ଫ୍ଲୋରରେ । କବାଟ ଖୁଲଲିଁ । ଲାଇଟ ଆର ପଂଖାର ସୁଇଚ ଦେଇକରି ସୋଫାରେ ଲଦକରି ବସି ପଡଲିଁ । ମୁଇଁ ଜେନ ଥୁଇଥିଲିଁ, ନିସା ବି ତାକର ହାତର ସାମାନ ସବୁ ସେନ ରଖିଦେଇ କଲେ କଲେ ବେଡରୁମକେ ଗଲେ । ମୁଇଁ ଭାବୁଥିଲିଁ ସବୁଥରର ବାଗିର ସେ ଫ୍ରିଜରୁ ବୋଟଲ ବାହାର କରି ଦୁଇ ଗିଲାସ ପାଏନ ଢାଲବେ, ଗିଲାସେ ମତେ ଧରାବେ ଆର ଗିଲାସେ ସେ ଧରିକରି ମୋର ସାଇଡରେ ବସି ପଡବୋ ସୋସ ଆର ଅଥା ବଢି ଜଉଥାଏ । ନିଜେ ଫ୍ରିଜ ପାସକେ ଜେଇ କରି ପାଏନ ବୋଟଲ ବାହାର କଲିଁ । ଗ୍ଲାସ ନେଇଁ ଖୁଜି ନ, ହେନ୍ତା ପି’ଦେଲିଁ ଆର ମ୍ୟୁଜିକ ସିସ୍ଟମ ଅନ କଲିଁ … “ଇସ ଦସ୍ତ ମେଁ ଏକ ସେହେର ଥା ଓ କ୍ୟା ହୁଆ ଆୱାରଗି…” ଭଲ ନି ଲାଗଲା ବଂଦ କରିଦେଲିଁ । ଫେର ପାଏନ ବୋଟଲ ଧରିକରି ବେଡରୁମକେ ଗଲିଁ । ତାକର ଦୁହି ଆଁଠୁ ଉପରେ ଫଟୁ ଗୁଟେକେ ଧରି କାଁଥି ଆଡେ ମୁଁହ କରି କରି ନିସା କାଂଦୁଥାନ । ପାସକେ ଜେଇକରି ତାକର ଆଡକେ ମୁଁହ କରି କରି ବସଲିଁ । ମୋର ଖଂଦେ ତାକର ମୁଡକେ ଥୁଇ ଦେଇ ଜୋରରେ କାଂଦି ବସଲେ ।
XXX      XXX        XXX
ତାର କିଛି ନାଁ ନି ଦେଇଥେଇ ତାଏଲ । ବାବୁ…, ବାବୁ ବଲୁଁ ।

ଏକସିଆ ବେଲେ ତାର ମାମୁଁ ଘରେ ତାକେ ଗୁଟେ ତିନ ଚକିଆ ସାଏକଲ ଦେଇଥିଲେ । ତାର ଲାଗି ସେଟା ଉଡାଜାହାଜ, ରେଲ, ବସ, ଫଟଫଟି…ସବୁଥିଲା । ସେ ସେଥି ବସିକରି ଫୁର୍ରଡଡ…ଫୁର୍ରଡ ଆବାଜ ବାହାର କରବା ଆର ତାର ଟୁଣୁ ଲାଲ ଉହଲି ଆଏବା । ଡାଇନିଂ ହଲର ଇଆଡୁ ସେଆଡୁ ଘୁଡଘୁଡୁଥିବା ଆର ନିସା ରଂଧାଘରର ଦୁଆରବଂଧକେ ଆସି କରି ତାର ସ୍ଥିତି ଦେଖିକରି କହିଦିଅନ ସେ ଇହାଦେ କେନ ଅଛେ ଜେ, ବମ୍ବେ, କଲିକତା, ମାଡ୍ରାସ, ଆମେରିକା… ।

ଫେର ମାଁ ପୁଓ ଟିକେ କଥା ହେବେ । ନିସା ପଚରାବେ, ‘ବାବୁ କେନ ଗାଁ ଜଉଛେ ଗା…?’ ବଏଲେ ସେ ଘୁଁ କରବା… । ନିସା ବୁଝିଜାନ ଆର ବଲନ ‘ଆଛା ବାବୁ ଉଡାଜାହାଜଥି ବସିଛେ’ । ଫେର ପଚରାବେ, ‘କେନକେ ଜଉଛେ ଗା ବାବୁ…?’ ସେ ସାଏକଲରେ ଟିକେ ଆଗକେ ଠେଲିହେବା । ଆଛା, ବାବୁ ଆମେରିକା ଜଉଛେ । ଆମେରିକା ନୁ ମାଁ ଲାଗି କାନା ଆନବା ? ନିସା ରଂଧାଘର ଭିତରକେ ପସିଜିବେ ବସଲା ତୁନ ମାନକୁ ଦେଖି ଦେଇ ଫେର ଦୁଆର ବଂଦ ନ ଅଜେଇ ହେବେ ବଏଲେ ସେ କେତେବେଲୁ ସାଏକଲନୁ ଉତରିକରି ବଲ, ଭାଲୁ ସାଂଗେ ବସିଥିବା । ତାର ଫୋନ ଧରିଥିବା । ସେ ପରେ ମୁଇଁ ଅଫିସରେ ଥିଲାବେଲେ ଘରୁ ଫୋନ କରୁଥିଲା । ମୋର ସାଂଗେ ଗପୁଥିଲା । ପେନ, ପେନସିଲ, ଚକଲେଟ ଆନି ଦେବାର ଲାଗି ସୋର କରଉଥିଲା ।

ଫି ଦିନର ଜୁହ୍ନା ବଏସ୍ରା ବାଗିର ବଢ଼େପୁରୁ ମୁଠେ ଖେଇଦେଇ ଦୁର୍ଗାକୁଠି ନ ପଟିପୁଟା ସଜକରି ତାର ଫି ଦିନିଆ ବଏଠକି ମୁଲକରବାରକେ ବସିପଡ଼ଲା । କଲେ ଜେନ ଭାଂଗ ଚେପେଇଥିଲା ସେଟା ବି ଥୁକିଥୁକା କରି ଟଁଟି ସାଫ କଲା ।

ରାଜା, ମଂତ୍ରି, ସେନାପତି, ଘଟୁଆଲ, ଚଟୁଆଲ, ସାଧେବ ବୁଡ଼ା, ରଜା ର ଝି, ରଜାର ପୁଓ, ମାଲେନ ବୁଢି, ମାନକି ଛେଲ, ଭୋକ ଲଡୁ, ସୋସ ଲଡୁ ସବ ହୁଇହୁଟା; ମୁଇଁ ମୁଇଁ ମୁଇଁ । ଗୁଟ ଗୁଟ କରି ପୁତଲି ନାଚର ପୁତଲି ମାନକର ବାଗିର ଆଁଖିର ପର୍ଦାନ ଥିରଥିରଉଛନ । ଖାଲି ରସି ଢିଲବାର ବେଲ । ହେଲେ କଥାତୁ ତୁମ । ଆଖେ ପାଖେ କିହେ ନେଇଁ । ଭଟାର ପର୍ଛି ଥି ଖାଲି ଛେଲ ଟେ ବଂଧା ହେଇଥାଏ । ଖଇସ ଡାଲ ଛାଡିଦେଇ ତରାଥି ଅଜେଇହେଲା କୁଟାକାଟିକେ ସୁଂଘୁଥିଲା ।

କଥାତୁର ସୋର ନେଇଁ, ସଖାଲ ବେଲି ଭଟାନୁ ଫିରଲା ବେଲେ ସେ ତାର ଅଜାନ୍ତକେ ଭେରୁଝାଁଟକେ ଘୁଁସରାତେଲ ଆନଲା ବେଲେ କେତେ ପୁଆଲ କୁଟାକାଟି ସାଁକଲି ଆନିଥିଲା ଜେ ।

ପୁରାନ ବସଲା ବାଗିର ଗାଁ ଗାଁ କଥାତୁ ର କଥାନି ବସୁଥିଲା । କଥାତୁ ଫୁଲମାଲେ ତାଁପି ହଉଥିଲା । କୁଟା କୁଟା ଚଉଲ, ଦାଏଲ, ଧୁତି, ନଡିଆ, ଅଢିଆ ମିଲୁଥିଲା । ପଁଚ ଭଲଲୋକ ବାଗିର ତାର ମାଏନ । ଆର ତ ଆର ବାଲମତି ବାଲା ବଏଲେ ତାହାକେ ସବ ଜାନୁଥିଲେ ।

ଜେନ ଗାଁକେ କୁନୁଆଁ ଗଲେ, କୁନୁଆଁ କରିଥିବାର ଘରର ପିଣା ବେଲ ବୁଡୁନ ସାଏର ପୁରତୁନୁ । ଦୁଇ ଦିନର ଲାଗି କୁନୁଆଁ ଜେଇଥିବା ହେଲେ ଦୁଇ ଦିନଟା ତିନ ଦିନ, ଚାଏର ଦିନ, ହପତେ ହେଇଜାଏ ।

ଲୋକ ବଂଧଘାଟେ, ପାନଦୁକାନେ ଜୁଗି ବଇସଥାନ ନ୍ୟୁତା ଦେବାରକେ । ଆମର ପରେବି କହୁଥିଲେ ହୋ ବସତାଁ ନିକେଁ ଘାଏ ଆମର ପିଣାନ । ଆର କାହାକେ ହଁ ନି ବଲି ଦେଇତ; ବଢ଼େପୁରୁ ଟିକେ ବସମାଁ; ମୁଇଁ ଡାଖି ଆଏମିଁ ଜେ; ଦେଖ ତିନେ ଆର କାହାକେ ହଁ ନି ବଲିଦେବ ସେ ।

କାଏଲ ବେଲବୁଡେ ହେ ପିଣା ସାଁକୁର ହେଲା ବଲି ସବେ ସୁନି ନି ପାରଲେ । ଆଏଜ ବେଲବୁଡାକେ ଆମର ପିଣାନ ବସମାଁ । ଆଏଜ ବେଲେ ରହିଜ ହୋ ମାହାପ୍ରୁ, ମାହେଜି ଟୁକେଲ ବଢା ସଉକ କରୁଛନ । କବାର କମ ଉସ୍ତାରକରି କରି ମଏଧାନିଆଁ ସବ କରମାଗୁଡି ନ ଠୋଲ ହେବେ । ବାଲମତି କଥାନି ନି ସୁନବାରତକ ତମକୁ ନି ଜେଇଦଉଁ ବଲୁଛନ ।

ବାଲମତି…ରାଜକୁମାରି ବାଲମତି । ଆହା ! ବୁପରି, ଗୁଲଗୁଲା ପସରା । କେତେ ଛଟପଟ ; ବାଏବି କହ । କୁଆଁରି ଟୁକେଲ; ଲୁକି ଲୁକି ସାବିତ୍ରି ବରତ କରୁଛେ । ମନେ ମନେ ବିହା ହେଇଦେଇଛେ ସଂଭୁକେ । ଜାହିଁ ଦେଖଲେ ତାହିଁ ସଂଭୁ । ସଂଭୁ, ସଂଭୁ, ସଂଭୁ; ହମିସା ସଂଭୁ । ଗଛେ, ପତ୍ରେ, ଡାଲେ, ଝରନେ ନଦିର ପାନି ; ମହଲେ, ମହଲର ଫି ବଖ୍ରାନ; ପିଣା, ପରଛି, ଦୁଆରେ, ଗୁମାନ । ସବୁନ ସବୁନ ସଂଭୁ । ବୋଲ ବୋଲ ଖୁପା ଢିଲୁଥିସି ଖୁସୁଥିସି, ପନତକେ ଗୁରେହି ଦେଖୁଥିସି, ମୁଡେ ଉରନା କରୁଥିସି ।

କାହାରିର ନାଇଁ ସୁନେ, ସବୁ ତାର ମନେ ମନେ । ପବନକେ ଫିସିର ଫିସିର କରି କାନେ କହେସି, କେନ ଅଛେ, କାଣା କରୁଛେ ଜା ଟିକେ ଦେଖି ଆଏବୁ ବଲସି । ପବନ ବି ତାର ବୋଲକଲା ବାଗିର ଆକଟ କରି ତାର ପନତେ ଲେଦରେଇ ଘେଁସରେଇ ହେସି । ଜନକେ ଦେଖଲେ ଠ’ରି ନି ପାରେ । ନର୍ଦିଜାଏସି ଝରକା ନିକେ । ଜନ ଠାନେ ତାର ସବୁ ହାରି ଗୁହାରି, ରୁସାଫୁଲା । ଜନ ସବୁ ସୁନସି, ସୁନବାର କେ ନାଇଁ ହଦ୍ରେ, ଫି ଦିନ ସୁନସି ହେଲେ ଅଦିବାଦ ଟୁଣ ନି ଫିଟାବାର ତାଏଲ ।

ବାକି କିହେ ସାହାସ ନି କରନ । ଖାଲି ମାଲେନ ବୁଢି ଟିକେ ଦମ କରସି । ଆଘୋ କହୁଥିଲା, ବୁଇ ମଂତ୍ରିର ପୁଓ ଅପସନ ତ ନେଇନ । ବଡ଼ କଥା ହେଲା ପିଲା ବଢା ହୁସିଆର ଆଏ । ଆର ମାଁ ବାପ କହୁଛନ ବେଲେ ସବୁ ଭାବି ବିଚାରି କହୁଥିବେ । ଏଭେ ବୁଢି ଆଏସି, ତକ୍ତାନ ଫୁଲ ରଖିଦେସି ଆର ଜାଏସି । ତକ୍ତାର ଫୁଲ ତକ୍ତାନ ହେନ୍ତା ପଡି ରହେସି । ମନର ବାଏରତ ମୁରଝେଇ ଜେଇଛେ, ଇ ଫୁଲ…? ମରିତ ସାଏଲିଁନ, ଖାଲି ଦିହଁଟା ରହେଲା । ଉଚକି ହେଲେ, ବିସ ଖେଇଦେଲେ ରଜାରାନି ବାଟ ଚାଲି ନି ପାରନ । ନେହେଲେ ଖାଲି ମରନ କେ ଟାଖିଛେଁ ଆର କିଛିି ନେଇଁ ।

ବେଲ ଉଦିଗଲା ନ ହେଲେ ଗୁମସୁମ ଜନ ଖଁସରି ନି ପାରବାର । ଖୁଟା ଥି ବଂଧା ଛେଲ ପେଟଲେଇ ପଡିଥାଏ । ଅଦିନିଆ ଗରେଲକେ କୁଟାକଟି, ଖଇସଡାଲ ଆର ରାମଲିଲାର ମୁଖାସବୁ ବିଛିି ଛିଛି ହେଇ ପଡିଥାଏ; ମାନ କଥାତୁର ଆଁଖୁ ପୁତଲିମାନେ ଛିତରି ହେଇପଡିଛନ; ବଖ୍ରା ଜାକର । ହେଲେ କଥାତୁ ଅଚଲ, ବେପରୱା, ମୋହ ଟୁଟେଇ ଦେଲା ବଲବ । ସେ ଭାତଖିଆବେଲୁ ହେନ୍ତା କାଁଥି ଥି ଜେନ ଛଁଛେ ଉଧେଇ ହେଇଥିଲା ଜେ ସେ ଛଁଛେ ଥିଲାନ, ବଲବ କେନର ନ ଦେଖଲାର କଥାନି ବାଂଧବାରଥି ଭୋଲ ଜେଇଛେ ।

ଲାସକେ ଧୋବ ଚାଦର ଢାଁପବାର ଆଘୋନୁ ଖାଲି ତାର ମୁହଁ ଦେଖିଥିଲିଁ । ଆଏଁଖମାନେ ରକତ ସରସର ଦିସୁଥିଲା । ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ନ ପୁଲିସ ଜାହାକେ ପଚରା ଉଚରା କରୁଥିଲା ସେ ମୁଟା ଲୋକଟା ଟିକେ ଚଂଦା ହେଇକରି ତାର ଏଭର ମାଲିକ ବୋଧହୁଏ ।
– ଆପଣ ସେସଥର ତାକେ କେତେବେଲେ ଦେଖିଥିଲେ ?
– ନେଇଁ, ମୋର ତ ପ୍ରାୟ ଖିଆଲ ନେଇଁ । ମିସେସ କହୁଥିଲେ ସବୁଦିନର ବାଗିର କାଲି ରାତି ବି ଘରର କାମଦାମ ସାରି ପଉଁଚ ତଲର ତାର ଜାଗାକେ ସୁଇବାରକେ ଜେଇଥିଲା । ଆର ଫେର ସଖାଲୁ କାଏଁନ ମିସେସ କହେଲେ ଜେ, “ଏନ୍ତା ସେନ୍ତା ଆଉ ସେ ନୌକରେନଟା ନେଇଁନ ।” ତା’ପରେ ମୁଇଁ ଇମିଡିଏଟ ପୋଲିସ ସ୍ଟେସନ ରିପୋଟ କରିଗଲିଁ । ସେନ ହୁଲିଆଟା ବତାଲା ବେଲକେ କହେଲେ ଜେ, ରେଲୱେ ସ୍ଟେସନ ପାଖେ ଏନ୍ତା ହୁଲିଆର ଗୁଟେ ଲାସ ମିଲିଛେ ।
– ଅଁହ,… ତାର କାନିରୁ ଗୁଟେ ନାଇଟ ସୋ ର ଟିକଟ ମିଲିଛେ ।
– ନାଇଟ ସୋ ! ଟୁକେଲଟେ… ଏକ୍ଲା… ନାଇଟ ସୋ…?
– ତାର ବାହାରେ କାହାର ସାଂଗେ ଏନ୍ତା କିଛି ସଂପର୍କ ଥିଲା କି, କିଏ କିଏ ତାକେ ଭେଟି ଆସୁଥିଲେ?
– ନାଇଁ ତ, ଘରେ ତ ଟିଭିରେ ଫିଲିମ ଦେଖେ । ଫେର ମଝି ମଝି ଫେମଲି ସାଁଗେ ସେ ବି ଜାଏ ।
– ଇହାଦେ କଥାଟା ମତେ ସବୁ ସାଫ ଜନା ପଡୁଛେ । ଫିଲିମ ଦେଖି ନି ଜେଇଥେଇ, ନିସ୍ଟେ କିଏ ଦେଖେଇ ନେଇଥିଲା । ଆର ଫିଲିମଟା ବାହାନା ଆଏ । ଗାଁର ଟୁକେଲ; ବୋଧେ କାହାର ଗୁଟେ ଚିକନିଆ କଥାକେ ବିସାସ କରି କରି ଅଂଧାରେ ଗୋଡ ଥାପିଥିଲା । ତାର ଛାତିର ଦାଗ, ମୁହଁର ଦାଗ ନୁ ସବୁ ସାଫ ଆଏ । ପରେ ଟ୍ରେନ ଲାଇନରେ ପକେଇ ଦେଇଛନ, ଆଉ କାଣା? ଲାସକେ ପୋସ୍ଟମର୍ଟମ ଲାଗି ନେଇଜଉଥିଲେ ।

ମୋର ବି ଟ୍ରେନ ଆସିଗଲା । ଲୋକାଲ ଟ୍ରେନର ଭିଡ ଭିତ୍ରେ ସିଟଟେ ମିଲିଗଲା ଜା ହଉ । ଟ୍ରେନ ମତେ ଗାଁ କେ ନଉଛେ । ଇହାଦେ ପାସରିଦେଲା ବାଗିର ସେ ମୁନଗା ଗଛକେ ଚଘିକରି ସାଗ ତୁଲବାର କେ ମନା କରିଦେଲା । ସତେ ସେ ଆଘୋନୁ କେଭେ ସାଗ ନି ତୁଲି । ଉପର ଛଲକ୍ୟା ହରୋବଟୋ ହେଇ ବାକି କବାରମାନେ ସାରି ଦଉଥାଏ । ମୋର ମାଁ ଗାଲି ହେଲେ ବି ହଁସି ଦଉଥାଏ । ମନ ତାର ଥାବେ ନି ଥେଇ ହେଲେ ଆମର ଘର ଛାଡିକରି ସେ ପାଖର ସହରକେ କବାର କରି ଜିବା ବଲି ମୁଇଁ ଅନୁମାନ ନି କରିଥେଇ । ପରେ କେଭେ ଆମର ଘରକେ ଫୁଲ ତୁଲି ଆଏଲା ତାର ସାଂଗର ଛୁଆମାନେ କାଏଁନ ମୋର ମାଁ କେ କହୁଥିଲେ, “ଆଗୋ ତମର ସେ ବେଡି ତ ସହରକେ କାମ କରିଜିବା, ଖୁଓ କେଡେ ଉସତ” ।

ବେଲବୁଡି ଆସୁଥିଲା । ରେଲ ସହରୁ ଗାଁ ପାସକେ ଏଇଥିଲାନ । ଲହଁସିଲା ସାଗୁଆ ସାଗୁଆ ଖେତକେ ଚିରି ଚାଲିଛେ ଜାବତ୍ୟ ରଂଗର ରେଲ ଜେ ଗଛଖୁଟ, ବୁଟା, ପତରାଭନା, ମେଘ ନୁ ଡଂଗର ଜାଏକ ସବ ନର୍ଦି ପଲଉଛନ ରେଲ ନୁ ।

ପାଏନ ବସେଇକରି ଚଉଲ ଧୁଇଲାବେଲୁ ଏକସରଲଗ ଘମଡ ଲଗେଇଛେ ନ ତାର ମାଁ ନ ।
“ମାଁ ଗୋ, ଖେଂଜେଡ ଦେଖିଜିମିଁ ହେଁ, ହେଁ ଗୋ ମାଁ । ଆମନିଗା, ଖେଂଜଡ ଦେଖିଜିମିଁ ଗା, ହେଁ, ହେଁ, ଗୋ ।”
“କେଁ ହେଲାରେ, କିଏ ପିଟଲାରେ ଆମର ବାବୁକେ ।” ଉଏଲବାରୁ ଫିରିକରି ମଚାତରାନ କୁଦେଲ ରଖିଦେଇ ପୁଓକେ ସଉକ କଲା ମେଘ ।
“କେନକେ ପରେଜେ ଖେଂଜେଡ ଦେଖିଜିବା ମାଁ ।” ପାଏନ ଘୁଡାକୁ ଦଉନ ଦଉନ କହେଲା ବିଦୁର ମାଁ ।
“ଖେଂଜେଡ ଦେଖିଜିବା, ହଁ ହଁ ତୁମପର ତୁମପର ଜିମାଁ । ଇହାଦେ ଉତ୍ରିଛନ ପାଟିଟେ । ଆମବୁରେଇନ ଡେରାକରିଛନ ।”
ତାର ବା’ ଘୁଡାକୁ ରେତିକରି ଚାହାଭୁଜା ଖଉନ ଖଉନ ବିଦୁ ଆଗତୁରିଆ ଦରପନ ପନିଆଁ ସାଟପେଁଟ ଆନିକରି ତିଆର ହେଇଥାଏନ । ତାର ମାଁ ତ ରିସମି ହଉଛେ, ପଏସା କିଏ ଦେବା ? ଆଇ! ଆଇର କରାଟେ ତାର ଲାଗି ଚାଏରନି, ଆଠନି ଅହରହ ଭରିଛେ ନ ବରଫ, ପା’ରୁଟି, ବମ୍ବେଲଡୁ ଘିନବାର କେ, ଦସରା, ରଥଦୁତିଆ ଦେଖବାରକେ ଆର ଆଏଜ ଖେଂଜେଡ ଦେଖିଜିବା ଜେ ବି । ବିଦୁର ଉସତ ଖୁଓରେ । ତାର ବା’ ପିଠଗୁନା କରି କରି ଖେଂଜେଡ ଦେଖେଇ ନଉଛେ । ବାଟେ ଘାଟେ ଚିହ୍ନାର ଦେଖିକରି ଝନେ-ଅଧେକେ କହି ବି ପକଉଛେ, “ଏ ଦେଖ, ମୁଇଁ ପିଠଗୁନା ହେଇଛେଁ ଗା । ଆମେ ଖେଂଜେଡ ଦେଖି ଜଉଛୁଁ ଗା” ।
ଗାଁ ଖୁଇଲ ପୁରତୁନୁ ହୁଦା ହୁଦା ଛୁଆ । ଗୁଗାତେଲ, ନର୍ଦିତେଲ, ରିଂଗ, ମର୍ଲା କିଂଦ୍ରାତେଲ, ଝୁଲୁମୁନାନୁ ଭୁଜା ଖାଏତେଲ, ଖଂଦ ଧରାଧରି ହେଇ ଚାଲିଛନ ଖେଂଜେଡ ଦେଖି । ଆସର ବନେ ଘଡେ ଜମଲା । ସରଲା କି ଜିଏ ଜେନ୍ତା ତତାପନା ଫିରୁଛନ । କିଏ କେନ୍ତା ଖେଂଜେଡର ଗାଏଲାନୁ ପଦେ ଅଧେ ହୁଁ ହୁଁ ଲାଲା ବି କରୁଥାଏ । ବିଦୁ ତାର ବା’ର ପିଠି ବେତାଲ ବାଗିର ଉଲେଇହେଇ ପଚରଉଥାଏ ।
– କାଏଲକେ ଫେର ଗାଏବେ ଗୋ ?
– ନେଇଁ କାଏଲକେ ଆର ନାଇଁ ଥାନ ନ ।
– କେଁ ହେଲାଜେ ଗୋ ?
– କାଏଲକେ ପଲେଇ ଜିବେ ।
– କେନକେ ପଲେଇ ଜିବେ ଗୋ ?
– ଦୁସରା ଗାଁ ।
– କେନ ଗାଁ ?
– ଜେନ ଗାଁ ନ ବେଲ ବୁଡବା ।
ଖେଂଜେଡମାନେ ସଖାଲୁ ବାହାରବେ, ଦିନ ଜାକର ଚାଲବେ ଆର ଫେର ବେଲବୁଡାକେ ଥାକବେ । ବେଲ ଜେନ ବୁଡବା ସେନ ଡେରା ପକାବେ । ବେଲବୁଡାକେ ଆସର କରବେ । ଗାଁ ଲୁକର ଥାକେନ ମେଟାବେ ଆର ଫେର ସଖାଲ ପାଏଲେ ସେ ଠାନ ଛାଡି ଦେବେ । ବିଦୁ ଝୁମରି ପଡିଥିଲାନ । ବାଟ ଜାକି ଜୁକଜୁକିଆ ପୋକ ସାନିଘାଁଟି ହଉଥିଲେ । ଉଏଲ ବା’ରୁ ଫିରିକରି ଖେଇ ବସଲା ବିଦୁର ବା ।
– ବାବୁଜେ ସୁଇଛେ ?
– ଖୁଓ କେତେ ଫାରସ ଦେଖବ । ସଖାଲୁ କେତେ ଉଠିଛେ କେତେ ନାଇଁ ଆରୁତ ଖେଂଜେଡମାନକର ବାଗିର ଗିତ ଗେଇ ଗେଇ ଉତକିଛେ ଦିନଜାକିର ।
ତାର ଭୁରକୁଟି; ସେ ପିଣାକେ ବଲୁଛ କାଣା ବାଗିର ଜେ ମାଁ, ପେଁ ପେଁ ପେଁ ପେଁ କରି ବଜେ…
– ହାରମନିଅମ ?
– ହଏ ହଏ… ଆର ଗିତ ଗେଇ ଗେଇ ଅମୁଲଡବାକେ ମୁରଦୁଂଗ ବାଗିର ବଜେଜେ ବଜେଜେ କାଣା ଦେଖବ । ଦୁଆର ଜାକିର ହେଟା ଭଉଁର ଭଉଁର କରି କିଂଦ୍ରି କିଂଦ୍ରି କେତେ ନାଚିଛେ । ଗୁଧେଇ ଦେଲିକିଁ ଭାତ ଦୁଇ ଗରସା ଖାଏଲା ଆର ସୁଇଛେ ।
ଖାନାର ସୁଆଦ ଭୁଲିଗଲା ବିଦୁର ବା । ଆଁଚି ଉଁଚାକରି ଗଂଧୁଆ ଖଟେ ପଡୁନ ପଡୁନ ଆଁଏକ ପତା ଲୁମି ହେଲା । ଓଟ ମାନକୁ ଢିଲି, ତମୁ ମାରି ଜିନିସ ପତର ରଖାସଂଗା ସାରୁଥାଏ । ଅଁତରା ଜାଲିକରି ଭାଁ’ରେ ବସଲେ ଖେଂଜେଡମାନେ । ଆମବୁରେଇକେ ଗାଁ ଉଠି ଜେଇଛେ କାଏଁ, ଲୋକ ଗଜଗଜେଇ ଜଉଛନ । ଲୁକେ ତାଲି ମାଏଲେ, ଗାନା ବାଜନା ମୁଲହେଲା । ଲୁକେ ଟଁକା ମାରୁଛନ, ଫରମାଇସ କରୁଛନ, ଭୁଲି ଜଉଛନ ଦିନଜାକିର ଅଥାବିଥା । ତାଲିଜେ ତାଲିଜେ ମାରି ଆନୁଛନ । ଆସର ଚାଲିଛେ ।
– ସୁନୁଛ କାଏଁ, ହଏ ସୁନୁଛ?
ମେଘ ନି ଉଠଲା କି ଟିକେ ହଲେଇଦେଲା ବିଦୁର ମାଁ ।
– ଉଁ,
– ଉଠ, ବାଏରକେ ନି ଜ ନ ?
ପାଏନ ଘୁଡାଖୁ ଆନି ଦେଲା ବିଦୁର ମାଁ ।
ବାଏରକେ ଜିବାରକେ ପଡବା । ଉଏଲ ପଟିକେ ପାଏନ ବଲାବା ଆର ଜାବତ୍ୟକାମ କରବା । ସେ ବିଦୁର ବାଗିର ପିଣାକେ ହାରମନିଅମ କି ଅମୁଲଡବାକେ
ମୁରଦୁଂଗ ବାଗିର ବଜାତା ଜେ ସେ କାଣା ବିଦୁ ଆଏ ?