ପାଏନ ବସେଇକରି ଚଉଲ ଧୁଇଲାବେଲୁ ଏକସରଲଗ ଘମଡ ଲଗେଇଛେ ନ ତାର ମାଁ ନ ।
“ମାଁ ଗୋ, ଖେଂଜେଡ ଦେଖିଜିମିଁ ହେଁ, ହେଁ ଗୋ ମାଁ । ଆମନିଗା, ଖେଂଜଡ ଦେଖିଜିମିଁ ଗା, ହେଁ, ହେଁ, ଗୋ ।”
“କେଁ ହେଲାରେ, କିଏ ପିଟଲାରେ ଆମର ବାବୁକେ ।” ଉଏଲବାରୁ ଫିରିକରି ମଚାତରାନ କୁଦେଲ ରଖିଦେଇ ପୁଓକେ ସଉକ କଲା ମେଘ ।
“କେନକେ ପରେଜେ ଖେଂଜେଡ ଦେଖିଜିବା ମାଁ ।” ପାଏନ ଘୁଡାକୁ ଦଉନ ଦଉନ କହେଲା ବିଦୁର ମାଁ ।
“ଖେଂଜେଡ ଦେଖିଜିବା, ହଁ ହଁ ତୁମପର ତୁମପର ଜିମାଁ । ଇହାଦେ ଉତ୍ରିଛନ ପାଟିଟେ । ଆମବୁରେଇନ ଡେରାକରିଛନ ।”
ତାର ବା’ ଘୁଡାକୁ ରେତିକରି ଚାହାଭୁଜା ଖଉନ ଖଉନ ବିଦୁ ଆଗତୁରିଆ ଦରପନ ପନିଆଁ ସାଟପେଁଟ ଆନିକରି ତିଆର ହେଇଥାଏନ । ତାର ମାଁ ତ ରିସମି ହଉଛେ, ପଏସା କିଏ ଦେବା ? ଆଇ! ଆଇର କରାଟେ ତାର ଲାଗି ଚାଏରନି, ଆଠନି ଅହରହ ଭରିଛେ ନ ବରଫ, ପା’ରୁଟି, ବମ୍ବେଲଡୁ ଘିନବାର କେ, ଦସରା, ରଥଦୁତିଆ ଦେଖବାରକେ ଆର ଆଏଜ ଖେଂଜେଡ ଦେଖିଜିବା ଜେ ବି । ବିଦୁର ଉସତ ଖୁଓରେ । ତାର ବା’ ପିଠଗୁନା କରି କରି ଖେଂଜେଡ ଦେଖେଇ ନଉଛେ । ବାଟେ ଘାଟେ ଚିହ୍ନାର ଦେଖିକରି ଝନେ-ଅଧେକେ କହି ବି ପକଉଛେ, “ଏ ଦେଖ, ମୁଇଁ ପିଠଗୁନା ହେଇଛେଁ ଗା । ଆମେ ଖେଂଜେଡ ଦେଖି ଜଉଛୁଁ ଗା” ।
ଗାଁ ଖୁଇଲ ପୁରତୁନୁ ହୁଦା ହୁଦା ଛୁଆ । ଗୁଗାତେଲ, ନର୍ଦିତେଲ, ରିଂଗ, ମର୍ଲା କିଂଦ୍ରାତେଲ, ଝୁଲୁମୁନାନୁ ଭୁଜା ଖାଏତେଲ, ଖଂଦ ଧରାଧରି ହେଇ ଚାଲିଛନ ଖେଂଜେଡ ଦେଖି । ଆସର ବନେ ଘଡେ ଜମଲା । ସରଲା କି ଜିଏ ଜେନ୍ତା ତତାପନା ଫିରୁଛନ । କିଏ କେନ୍ତା ଖେଂଜେଡର ଗାଏଲାନୁ ପଦେ ଅଧେ ହୁଁ ହୁଁ ଲାଲା ବି କରୁଥାଏ । ବିଦୁ ତାର ବା’ର ପିଠି ବେତାଲ ବାଗିର ଉଲେଇହେଇ ପଚରଉଥାଏ ।
– କାଏଲକେ ଫେର ଗାଏବେ ଗୋ ?
– ନେଇଁ କାଏଲକେ ଆର ନାଇଁ ଥାନ ନ ।
– କେଁ ହେଲାଜେ ଗୋ ?
– କାଏଲକେ ପଲେଇ ଜିବେ ।
– କେନକେ ପଲେଇ ଜିବେ ଗୋ ?
– ଦୁସରା ଗାଁ ।
– କେନ ଗାଁ ?
– ଜେନ ଗାଁ ନ ବେଲ ବୁଡବା ।
ଖେଂଜେଡମାନେ ସଖାଲୁ ବାହାରବେ, ଦିନ ଜାକର ଚାଲବେ ଆର ଫେର ବେଲବୁଡାକେ ଥାକବେ । ବେଲ ଜେନ ବୁଡବା ସେନ ଡେରା ପକାବେ । ବେଲବୁଡାକେ ଆସର କରବେ । ଗାଁ ଲୁକର ଥାକେନ ମେଟାବେ ଆର ଫେର ସଖାଲ ପାଏଲେ ସେ ଠାନ ଛାଡି ଦେବେ । ବିଦୁ ଝୁମରି ପଡିଥିଲାନ । ବାଟ ଜାକି ଜୁକଜୁକିଆ ପୋକ ସାନିଘାଁଟି ହଉଥିଲେ । ଉଏଲ ବା’ରୁ ଫିରିକରି ଖେଇ ବସଲା ବିଦୁର ବା ।
– ବାବୁଜେ ସୁଇଛେ ?
– ଖୁଓ କେତେ ଫାରସ ଦେଖବ । ସଖାଲୁ କେତେ ଉଠିଛେ କେତେ ନାଇଁ ଆରୁତ ଖେଂଜେଡମାନକର ବାଗିର ଗିତ ଗେଇ ଗେଇ ଉତକିଛେ ଦିନଜାକିର ।
ତାର ଭୁରକୁଟି; ସେ ପିଣାକେ ବଲୁଛ କାଣା ବାଗିର ଜେ ମାଁ, ପେଁ ପେଁ ପେଁ ପେଁ କରି ବଜେ…
– ହାରମନିଅମ ?
– ହଏ ହଏ… ଆର ଗିତ ଗେଇ ଗେଇ ଅମୁଲଡବାକେ ମୁରଦୁଂଗ ବାଗିର ବଜେଜେ ବଜେଜେ କାଣା ଦେଖବ । ଦୁଆର ଜାକିର ହେଟା ଭଉଁର ଭଉଁର କରି କିଂଦ୍ରି କିଂଦ୍ରି କେତେ ନାଚିଛେ । ଗୁଧେଇ ଦେଲିକିଁ ଭାତ ଦୁଇ ଗରସା ଖାଏଲା ଆର ସୁଇଛେ ।
ଖାନାର ସୁଆଦ ଭୁଲିଗଲା ବିଦୁର ବା । ଆଁଚି ଉଁଚାକରି ଗଂଧୁଆ ଖଟେ ପଡୁନ ପଡୁନ ଆଁଏକ ପତା ଲୁମି ହେଲା । ଓଟ ମାନକୁ ଢିଲି, ତମୁ ମାରି ଜିନିସ ପତର ରଖାସଂଗା ସାରୁଥାଏ । ଅଁତରା ଜାଲିକରି ଭାଁ’ରେ ବସଲେ ଖେଂଜେଡମାନେ । ଆମବୁରେଇକେ ଗାଁ ଉଠି ଜେଇଛେ କାଏଁ, ଲୋକ ଗଜଗଜେଇ ଜଉଛନ । ଲୁକେ ତାଲି ମାଏଲେ, ଗାନା ବାଜନା ମୁଲହେଲା । ଲୁକେ ଟଁକା ମାରୁଛନ, ଫରମାଇସ କରୁଛନ, ଭୁଲି ଜଉଛନ ଦିନଜାକିର ଅଥାବିଥା । ତାଲିଜେ ତାଲିଜେ ମାରି ଆନୁଛନ । ଆସର ଚାଲିଛେ ।
– ସୁନୁଛ କାଏଁ, ହଏ ସୁନୁଛ?
ମେଘ ନି ଉଠଲା କି ଟିକେ ହଲେଇଦେଲା ବିଦୁର ମାଁ ।
– ଉଁ,
– ଉଠ, ବାଏରକେ ନି ଜ ନ ?
ପାଏନ ଘୁଡାଖୁ ଆନି ଦେଲା ବିଦୁର ମାଁ ।
ବାଏରକେ ଜିବାରକେ ପଡବା । ଉଏଲ ପଟିକେ ପାଏନ ବଲାବା ଆର ଜାବତ୍ୟକାମ କରବା । ସେ ବିଦୁର ବାଗିର ପିଣାକେ ହାରମନିଅମ କି ଅମୁଲଡବାକେ
ମୁରଦୁଂଗ ବାଗିର ବଜାତା ଜେ ସେ କାଣା ବିଦୁ ଆଏ ?

ଖବର ପାଏଲିଁ ସେମାନେ ପରେ ଏଗାର ବଜେ ଆଡକେ ଇବାଟୁ ଜିବେ । ବଏଲେ ମତେ ବସସ୍ଟେଣ୍ଡନ ତାହାକୁ ଟାଖବାରକେ ପଡ଼ବା । ସେମାନେ ଆଏଲେ ଆମେ ଏକା ସାଂଗେ ଜିମୁଁ । ମୁଇଁ ସାଂଗେସାଂଗ ଗାଧିାଧି କରି ବସସ୍ଟେଣ୍ଡକେ ଆଏଲିଁ ।

ପାନଦୁକାନର ଘଡିଥି ସାଢେଦସ ବାଜିଥିଲା । ଦୁକାନ ସାମନାର ବେଁଚଥି ଲୋକ ପେକ ବଇସଛନ । କଲବାଜନାନୁ ହିଂଦି ଫିଲିମର ଗାନା ସୁନୁଛନ । ଘାଏ ଘାଏ ଗାନା ନାଇଁ ସୁନିକରି ପ୍ରଧାନମଂତ୍ରି, ମୁଖ୍ୟମଂତ୍ରି କି ଗାଂଗୁଲି ନେହେଲେ ଅମିରକେ ଅଧେ ବାନିଲେ ଅଧେ ବନେ ବଲୁଥାନ ।

ହେତକିବେଲ ଦେଖଲିଁ ମତେ କିହେନି ପଚରାବାର କେହିଁ ବାହାରଲୁ ବଲି । ଭଲଗାନାଟେ ଲାଗିଛେ ତ, ସବେ ଏକବାରି ଝୁମିଡୁଛନ । କିଏ ବସି ବସି ଗୋଡ ହଲଉଛେ ତ କିଏ ବିନା ଆବାଜେ ଥାପଡି ମାରିକରି ଝୁମୁଛନ । ଇମାନେ ଏନ୍ତା ଝୁମୁଥିବେନ; ମତେ ନି ପଚରନ ନ । ସବୁଥିରର ମୁଲ ଦୁକାନି । କୁହା ପାନପତର କାଟି କାଟି କଲଗାନା ସାଂଗେ ଗାଇ ଦେଖୁଛେ । ସୋଜ ସୋଜ ହେଲେ ନୋଟଟେ ଭଂଜା ମାଗଲି । ନୋଟକେ ଟେବୁଲନ ଥୁଇବାର ବେଲ, ଡ୍ରୟରନ ଭରି ଦେଲା । ଠକ ବଗ ଝୁରିକେ ଟାଖିଥିଲାନ । କଲ ଗାନାର ଆବାଜ ଟିକେ କମେଇଦେଲା ।
– କାଣା?
-ଭଂଜା ଦେ ବୋ ।
– ନି ହୁଏ ବୋ ।
– ଦେ ବୋ ଦେ ।
– ନି ହୁଏ ବୋ, ଇଟାତ ଦୁକାନ ଖୁଲୁଛେଁ, କେନ ବିକଲିଁ ନ ଜେ ।

ପାନ ଦୁକାନେ ଟଁକା ଭଂଜେଇ ନି ପାରଲିଁ । ନେଇଁ ଇନ ଆର ନି ରହେଁନ । ନେହେଲେ ଇମାନେ ସୋଜ ସୋଜ ଗୁଂଦଲେଇ ହଉଛେ ବଲବେ । ବୁଢାମାସ୍ଟ୍ରେ ଖରାତାପୁଛନ । ମାସ୍ଟ୍ରେକର ନିକେ ଜିମିଁ ? ଗଲେ କଡା ଗଣ୍ଡା ବିସା ନୁ ମାନସାଂକଟେ ପଚରେଇ ଦେବେ ନେହେଲେ ଗୁଟେ ଅଖାଡୁଆ ଧଂଦା, “ସାଠେଟା ମଇସି ପଂଦରଟା ଖୁଟା, ବିନ ଜୁଲିକରି ବାଂଧରେ ବେଟା” । ଆର ଫେର ସୋଜ ସୋଜ ହେଲେ ମୁଇଁ ଗୁଂଦଲେଇ ହେମିଁ ସେ ଅଖାଡୁଆ ପ୍ରସ୍ନମାନକର ସମାଧାନ କରବାରଥି । ନେଇଁ ଆଏଜ ସମିଆଁ ନେଇଁ । ଦୁଇଟା ସାଂଗକେ ହୋଟେଲ ଆଡେ ଡାଖଲିଁ । ପଏସା ଭଂଜାବାର ବାହାନାଥି ଜଲଖିଆ ଖୁଆଲିଁ ।

– କାହିଁ ବାହାରଲୁ ବୋ ?
– ବାହାରିଛେଁ ଗାଁ ଟେ ।
– ପୁରୁବ ଜିବୁକି ପସ୍ଟିମ ଜିବୁ ?
– ପୁରୁବକେ ଟିକେ ଜିମିଁ ।
– ପୋଗ୍ରାମ ଅଛେ ?
– ହଏ ।
– କେଁ ଥି ଜିବୁ ସେ, ହେଆଡର ସବୁ ବସ ତ ଗଲାନ ।
– ନେଇଁ ଆମର ପାଟିବାଲେ ଇଆଡୁ ଆଏବେ, ତାକର ସାଂଗେ ଜିମିଁ ।
– ଆର କେତେବେଲେ ଆଏବେ ସେ, ବେଲା ହେଲାନ ଆରୁ । ଆମେ ଜାଏସୁଁ ଭେଇ ଗାଧିାଧି ଗଲେନି ।
– ଆସୁଥିବେ ବୋ, ହେମାନକର କଥା ନି ଜାନୁ, ମାହା ଝମେଲିଆ ଲୋକ ।

ହୋଟେଲ ସାମନାର ଖଟେ ଏକଲା ବଇସଛେଁ । ଏଗାରଟା ବାର ହେଲା, ବାର ନୁ ଏକ । ବେଲ ଟିକେ ଟିକେ କରି ମୁଡ ଉପରୁ ଖସିରତେଲ ଜଉଛେ । ହଁ କାଣା ହେଇଥିବା ବଲି ଘାଏ ମନକେ ଭୁର୍ତେଇ ହେଲେ ଆର ଘଡି ମନ କେନସି ଜିନିସଥି ବିସ୍ୱାସ ନି କରବାର । ମନକେ ମନ ନାନା କିସମର ଚିନ୍ତା ଦୁସଚିନ୍ତା ପସୁଛେ; ମନ ଘବରେଇ ହଉଛେ, ଗୁଲିଘାଁଟି ହଉଛେ । ନେଇଁ ନେଇଁ କେନ୍ତା ନେଇଁ ଆଏବେ? ଜେନ୍ତା କଲେ ଆଏବେ । ଆଏବି ନି, କହିଛନ ଆରୁ କେନ୍ତା ନେଇଁ ଆଏବେ । ମନ ଘାଁଟିସାଁଟି ହେଇ ହେଇ ବେଲ ଲେହେଁଟି ଗଲା । ଧରସାର ସେ ପିଠୁ ହୁଲକେ ତତଲା ପବନ ସୁଖା ଝରଲା ପତର ମାନକୁ କିଂଦ୍ରେଇ କିଂଦ୍ରେଇ ଆନିକରି କେଚେରେଇ ଦଉଥାଏ ସାମନାଥି । ସୁଖା ଝରଲା ପତରମାନେ ଉଡୁଛନ ଇନୁ ସେନକେ ନେହେଲେ ମନକେ ଲାଗଲେ ଅଟକୁଛନ ବାଟେ । ନେହେଲେ ଉଡୁଛନ ଜେ ଗାଏଚରୁଆ ପିଲାମାନେ ପାଚେନ ବାଡି ଧରି ଭୁତ ଭୁତ ବଲି ଦଉଡୁଛନ ପତରମାନକର ପଛେ ।

ବସସ୍ଟେଣ୍ଡର ଲୋକ ମତେ ସଖାଲୁ ଦେଖଲେ ନ, ମୁଇଁ କାହାକେ ଟାଖିଛେଁ । ଚିହ୍ନାର ଲୋକମାନେ ପଚରଉଛନ, ଇବୁଆ ସଖାଲୁ ଜୁଗିଛୁ କାଏଁ ଜେ ବୋ, ନେଇଁ
ଆଏବାର ତାଏଲ ସେମାନେ? ଜା ଘରକେ ଜା, ହେମାନେ ଆର ନି ଆସନ ନ । ବସସ୍ଟେଣ୍ଡର ପାନଦୁକାନି ଘରୁ ଖେଇପିଇକରି ଫେର ଦୁକାନ ଖୁଲଲା ନ । ନେଇଁ ଆର ଟାଖି ନି ହୁଏ । ଟାଖବାର ସବୁ ସିମା ଲହଁକି ଗଲାନ । ଜଦି ବି ଇହାଦେ ଫେର ଟାଖମି ବଏଲେ ବି ଆର କାମ ନି ଦିଏନ । ନିସଚେ କାଣା ଅସବିଧା ହେଇଥିବା ଜେ ପ୍ରୋଗ୍ରାମ କେନସେଲ ବି କରି ଦେଇଥେଇପାରନ । ପାଖର ପେ-ଫୋନ କେ ଜେଇ କରି ପଚରେଇ ଦେଖଲିଁ, ଖବର ପାଏଲିଁ ସେମାନେ ଅଲଗା ଗୁଟେ ବାଟୁ ପଲେଇ ଜେଇଛନ ।

ଇସ୍, ମୁଇଁ କେଡେ ବୁଡବକ । ନି ବୁଝି ନି ସୁଝି କରି ଗୁଡାଦୁ ନି ହେଲା ଲୁକର କଥାକେ ସତ କଲିଁ । ନିଜର ପାଠସାଠ ଛାଡିକରି ଦିନଭଏର ତାହାକୁ ଟାଖି ରହେଲିଁ । ଦିନାଦୁ ଗଲେ ପରିଖ୍ୟା, ‘ମନି ବେଂକିଂ’ନୁ ନମରଟେ ଦେଖିଥିଲେ ସୋଜ ଜେଇଥିତା । ସେମାନକୁ ବହୁତ ରାଗ ଲାଗଲା । ମୁଇଁ ଜାହାକୁ ସତ କରି କରି ଦିନ ଭଏର ଟାଖି ପାରଲିଁ ସେମାନେ ନି ଆସିପାରୁଁ ବଲି ଟିକେ ଖବର ଦେଇ ନି ପାରଲେ । ଦିହଁମୁଡ ଉଜନ ଉଜନ ଲାଗୁଥାଏ । ମନ ବିରକ୍ତ ଲାଗୁଥାଏ । ଟିକେ ଉସାସ ଲାଗବା କାଏଁ ବଲି ବରତଲର ଚଉତରାଥି ବସି ଦେଖଲିଁ । ଗୋଠୁଁ ଗାଏ ବଲଦ ଘରମୁହାଁ ହଉଥିଲେ । ଦିନ ଭଏର ବୁଲି ବୁଲି ଚେରେ ଚିରଗୁଁଲ ବରଗଛେ ଥାକୁଥିଲେ । ଚେରେମାନେ ସଖାଲପୁଆ ଜାଏକ ତୁମ ପଡବାର ଆଘୋନୁ ତାକର ତାକର କଥା ହଉଥିଲେ ଜେ ସେମାନେ ଆଏଜ କେତେ ଧୁର ଉଡିଛନ । କିଏ କେତେ ନୁଆଁ କିସମର ଖାନା ଖେଇଛେ ଆର ତାକର ଛୁଆମାନକର ଲାଗି କିଏ କାଣାଁ ଆନିଛେ । ମୋର ସୋର ନି ବଇସଛେଁ ଜେ ବଇସଛେଁ ନ । ଚେରେମାନେ କେତେବେଲୁ କଲର କାଟର ହେଇ ତୁମପଡଲେନ । ଧୁରିଆର ମଂଦିରର ସଁଖଘଁଟ ବି କେତେବେଲୁ ବାଜି ସାରଲାନ ଜାନି ନି ପାରଲିଁ । ଠକେଇ ହେଲିଁ ବଲି ମନ ଘାଏ ଖୁଟ ଲାଗଲେ ଘାଏ ଭୁରତେଇ ହଉଥାଏ ଆର ଘରକେ ଫିରୁଥେଁ । ଗାଁ ମୁଡସାର ଆଖଡାସାଲୁ କର୍ଣ୍ଣ ପାଟ କରସି ରାଧୁର ଟୁଣ ଢାପିଁ ଆନୁଥାଏ, “ଜନମ ଆର ମରନ ଖାଲି ତମର ହାତର କଥା, ବାକି ସବୁ ମୋର ହାତର କଥା । ମୋର ଭାଗ୍ୟର ବିଧାତା ତମେ ନେଇଁ ସେ, ମୁଇଁ ଆଏଁ ।”

ଧାଏରରେ ………… ଧାଏରରେ ………. ।

ଢନ ଢନ କରି ଟିନଡବା ବଜେଇ ବଜେଇ ଖେତର ଇ ମୁଡସୁ ସେ ମୁଡସା ନର୍ଦି ନର୍ଦି ଜୁଗନୁ ଅଥା ହେଇଗଲା । ଅଁଟାନୁ ଡୁବି ବାହାର କରି ଭାଂଗ ଗଫେ ଖାଏଲା ।
“ମୁନୁସ ବଜେଇ ହେଇଜିବ ମାହାଁ । ସସୁରର ପିଚିପିଚି ଚେରେମାନେ ସାଧିଦଉଛନ । ନି ପାରିହେଲାରେ ବାବୁରେ, କାଣା କରି ହେସି ଜେ?”

ସତେ ଜେନ୍ତା କୁହୁଡିଆ ପାଗେ ହଜଲା ଟଂଗା ନୁରି ପକାଲା । ଜେନ୍ତା ଆର୍କମେଡିସ ସୁତ୍ର ପାଇକରି ଗାଧୁଆଘରୁ ନଂଗଲା ହେଇ ଇଉରେକା ଇଉରେକା ବଲି ନର୍ଦିଥିଲା, ଜୁଗନୁ ବି ଛଣିଆ ଛଣିଆ ବଲି ମିଲକି ଦେଲା କେନଆଡେ । ଆର ସାଂଗେ ଘଡେକେ ଫେର ହାଜର । ବୁହି ଆନଲା କେନୁଜେ ଖଣେ ସାଟ, ଗୁଟେ ମେରା, ବିଡାଦୁ ନଡା, ଅର୍ଛିଲା ପାତଲିଟେ ଆର ଲାଂଗେ ପଟ । ଠୁଲାଲା ସାମାନ କେ ଜେନ ଜେନ ଠାନେ ଖଂଜବାର କଥା ଖଂଜୁଛେ । ମନଫୁଲା ଗିତ ଗଉଛେ:

ହା..ହା..ହା…ହା..ହା…
ଆମେ ଛଣିଆ ବନଉଛୁଁ
ଛଣିଆରେ ଛଣିଆ ତୁଇ ବଡ ଗୁନିଆଁ
ଚେରେମାନେ ଆସିଲେ ମୁର୍କୁଟି ଖାଇବୁ
ଛଣିଆର ପେର୍ରାପେଟ ବରଗଡ ହାଟ
ପେଟର ଉପରେ ତତେ ପିଂଧେଇ ଦେମା ସାଟ ।

ଜେଇନଛୁ ଇଟା ମାହଜନର ପୁଓର ସାଟ ଆଏ । ରଂଗ ଖେଲଲା ବେଲର ରଂଗ ଲାଗିକରି କେନ୍ତା କାବରି ଚିତରି ଭିରଭିରନିଆଁ ଦିସୁଛେ । ଆର ତାଏଲ, ଆର ଗୋ ଚେରେ ମାନେ ଆଏବେ । ବେଟେ କେତେ ଦହସତ କରୁଥିଲେ । ଆଁଖିର ବାଲ ଏଡେ ଏଡେଟା ବଲବ ସାଧି ପକଉଥିଲେ ।

ଛଣିଆର ଦିହେଁ ମାହାଜନର ପୁଓ ବାଗିର ସାଟ । ମୁଡେ କଲା ପାତଲି, ସେଥି ଢେଲା ଢେଲା ଆଏଁଖ, ନାକ, ଚଏଣ ଆର ସବୁବେଲେ ଜିସୁଖ୍ରିସ୍ଟ ବାଗିର ମେଲା କରିଥିବାର ହାତେ ବଂଧା ହେଇଛେ ଡବାଥି ବନାଲା ଘଂଟି । ପବନ ବାଜଲେ କି ଘଂଟି ଢନ ଢନ ବାଜସି, ମୁଡର ପାତଲି ଘଡିର ପେଣ୍ଡୁଲମ ବାଗିର ହଲସି ।

ଜୁଗନୁର ଉସତ କହେଲେ ନି ସରେ । ପାର୍ବତିବି ଗଣେସକେ ଜିବନ ଦେଇକରି ହେତକି ଖୁସ ନି ହେଇଥିବେ । ସତେ ସେ ବୈଜ୍ଞାନିକ ମାନକର ରୋବଟ ଠାନୁ ଆର କାଣା ଗୁଟେ ଅଏଧକା ଭଲ ଜିନିସ ବନେଇ ପକେଇଛେ । ଜୁଗୁନୁ ଛଣିଆଁର ଭଉଁର ଭଉଁର କିଂଦ୍ରି କିଂଦ୍ରି ଦେଖୁଥିଲା ଜେନ୍ତା ସେ ଇତାର ଆଘୋନୁ କେଭେ ଛଣିଆ ନି ଦେଖିଥେଇ ।

ଛଣିଆ ଠାନେ ଜୁଗନୁର ମନଭରି ଆଏଲା । ଛଣିଆକେ ଖେତର ଭାର ସିଁ ଦେଇକରି କୁରମା ନ ଘାଏ ବସଲା । କାନେ ଖୁଚଲା ଖଁଡିଆ ବିଡିକେ ଫିକିଦେଲା
ଆର ନୁଆଁ ବିଡିଟେ ପହଁଟାଲା । ପାଗ ହିଟେଇକରି କରିଆକେ ପକେଇଦେଲା ଆର ଘଡେ ଛାଟହେଇ ସୁଇଲା । ଛଣିଆର କଥା ଭାବି ଭାବି କେତେ ବେଲେ
ସୁଇପଡଲା ଜେ ଜନା ନେଇଁ ।

ଆଏଜ କାଲି ଛଣିଆର ଡରେ ଆର ଚେରେ ମାନେ ବେ’ସା ଖେଇ ନି ଆସବାର ନ । ଆର ଜେନ ମାନେ ବି ଆଏସନ, ରୁଇ ଘୁରେନ ନ ବସସନ, ଛଣିଆକେ ଦେଖସନ ହେଲେ ବେ’ସା ଭିତରକେ ଜିବାରକେ ସାହାସ ନି କରନ । ଆର ଜଦି ପବନ ଭୁରେ ମାରୁଛେ ବଏଲେ ଡବାର ଢନ ଢନ ଆର ଛଣିଆର ମୁଡହଲା ଚେରେ ମାନକୁ ଆର ଡର ଡରନିଆ ଲାଗସି ।

ଜେନ୍ତା ବେଲ ବୁଡିଜାଏସି, ଭୁତଭୁତିଆ ହେସି, ଛଣିଆର ରାଏରକମ ବଦଲି ଜାଏସି । ମାହାଜନର ପୁଓର କାବରି ଚିତିରି ସାଟ କେନ ଜଂଗଲି ଜାନବରର ଛାଲ ବାଗିର ଦିସସି । ମୁଡର ପାତଲି ଭଉଁର ଭଉଁର କିଂଦିରସି । ସତେ ଜେନ୍ତା ତାର ମୁଡେ କେନ ଅନମୁନସିଆର ଭୁତ ପସିଛେ ।
ଛଣିଆ, ଛଣିଆ ନେଇସେ, ସେ ଇ ରାତିର ମାଲିକ ଆଏ । ଇହାଦେ ତାର ହାତର ଡବା ଗୁଟେ ଅଲଗା ସୁରେ ବାଜୁଛେ । ସେ ସବଦ ସୁନିକରି କେନ କେନ ଥିଲା ଚେରେମାନେ ଉଡି ଆଏସନ । ଇ ଚେରେକର ଗତାଗତ ଖାଲି ରାତିର ବେଲିଆ । ସେମାନେ ରୁଇ ଘୁରେନ ନ ନି ବସନ, ବସସନ ଛଣିଆର ଖଂଦେ । ତାକର ଭିତରେ ଫୁସୁର ଫାସର ହେସି, ସେସେ ଛଣିଆ ମୁଡହଲାସି । ସେମାନେ ଉଡି ଜାଏସନ ସାଗୁଆ ବେସା ଭିତରକେ । ସେନ ମନମାନି କରସନ । ମନସୁସ୍ତା ଚରସନ, ବୁଲସନ । ଫେର ପେଟ ପୁରିଗଲେ, ମନଭରି ଗଲେ ଢଲତେଲ ଆସିକରି ସାଗୁଆ ଘାଁସର ସେଜେ ଆରାମ କରସନ ।

ଜୁଗନୁ ଝୁମୁରାନୁ ହଡବଡେଇ କରି ଉଠଲା । ଭମକିଲା ବାଗିର ବେବଲେଇ ଗଲା । ଉଠିକରି ଛଣିଆକେ ଦେଖଲା । ଏକସକଁଟି ଦେଖଲା । ମୁଡର ପାତଲି ଭଉଁର ଭଉଁର କିଂଦରୁଛେ ଆର ହାତର ଡବା ଦମକଲର ଘଂଟି ବାଗିର ବାଜୁଛେ । ମାହାଜନର ପୁଓର କାବରି ଚିତରି ସାଟେ ଛଣିଆ ଅବିକଲ ମାହାଜନର ପୁଓ ବାଗିର ଦିସୁଥିଲା । ଘଂଟି ହେନ୍ତା ବାଜୁଛେ ନ ଦମକଲ ବାଗିର । ମୁଡର ପାତଲି କିଂଦ୍ରି କିଂଦ୍ରି ରାଖ୍ୟାସ ବାଗିର ହଁସୁଛେ । ମାହାଜନର ପୁଓର ଭେସେ ଛଣିଆ ପାହେ ପାହେ କରି ଜୁଗନୁ ଆଡକେ ଆସୁଛେ । ଡରେ ଜୁଗନୁର ଦିହୁଁ ଝାଲ ବୁହିଗଲା । ନର୍ଦିଲା ବିନସୁରିଆ ହେଇ । ବାଟ ଜେନ ଜେନ ଆଡେ ଦିସୁଥାଏ ଖେତେ ଖଲେ ସେସେ ଆଡେ ନରଦୁ ଥାଏ । ବେଲ ବୁଡାର ଅଂଧାର ଚାର୍ହିଆଡକେ ଢାପିଁ ଆନୁଥାଏ ।

ପାଖାପାଖି ତିରିସଫୁଟ ହେବା ଲମେ ଆର ପଂଦରଫୁଟ ଜାଏକ ଉସାର ହେବା ଇସକୁଲର ଇ ତରାର ବଖ୍ରା । ହେଟା ଆଖଡାସାଲ ଆଏ ସେମାନକର ।
ମାସ୍ଟ୍ରେ ଆଖଡାସାଲର ସିକଲା ଖୁଲିକରି ଲାଇଟ ଜଲେଇଦେଲେ । ସାଠେ-ପାୱରିଆ ବଲ କୁଠାଟାକେ କଁଟକେ କଁଟ ନାପଲା ବାଗିର ଉକିଆ କଲା । ମାସ୍ଟ୍ରେ ବିରକ୍ତ ହେଇ ଜଉଥିଲେ, “କେନ୍ତା କିସମରଟା ଗୁଡାଦୁ ବୋ ଇମାନେ, ଟିକେବି ସମିଆ ଗ୍ୟାନ ଜନାନାଇଁ ଜେ । ଛିସ, କେହିଁ ଏନ୍ତାଟା ଗୁଡାଦୁ କୁ ନେଇକରି ନାଟ କଲିଁ ଜେ” ।
– ହେତାର ଦୁକାନେ ଟିକେ ପାନ…
– ଦେଖ ଆର ଦୁଇଦିନ ଗଲେ ଡ୍ରାମା ସ୍ଟେଜ ହେବା, ଆର କେତେନିଟେ ଜିନିସ ବାକି ଅଛେ ତାଏଲ କରବାର କେ । ସବେ ଆଏଲନ, ନିର ଜେ ?
– ଟିକେ ଛାଡିକରି ଆଏବା ପରେ ତାର କେଁ କାମ ଅଛେ ।
– କେନ୍ତାକରି ରିହେରସେଲ ହେବାସେ, ଜଣେବି ନି ରହେଲେ ଡ୍ରାମା ହେଇନି ପାରେ ନା । ଆଏଜ ଦିନ ଜାଏକ ଜେତକି ରିହେଲସେଲ ହେଲାନ, କେଭେବି ଥରେ ଠିକସେ ନି ହେବାର ତାଏଲ । ବେଲେ କାଣା କରମା ଇହାଦେ ?
– ଜେତକି ଲୋଗ ଅଛୁଁ ସେମାନକରଟା କରୁଁ, ହେ ଆଏଲେ ଫେର କରମା ।
– କର ।
ମାସ୍ଟ୍ରେକର ମନ ବୁତରି ଗଲା ବାଗିର ଲାଗଲା । ହେନ୍ତା ଅଧାଲୁକେ ରିହେରସେଲ ମୁଲ ହେଲା ।
“ଆସିଥିଲିଁ ହରିଣଟେ ମାରି
ନାଇଁ ପାଏଲିଁ ହରିଣଟେ ଅଥା ନୁରି ନୁରି”
– ନାଇଁ ନାଇଁ ହେନ୍ତା ନାଇଁ । ଇ ଆଡେ ଦେଖ । ଆଗକେ ଜା’ନୁ । ଦେଖ ଏନ୍ତା ଆଏବୁ । ତୁଇ ଆସୁଛୁ ଜେ ଅଡିଏନ୍ସକେ ପଛ କରିଦଉଛୁ । ଗୁଟେ କଥା ମନେରଖବ ଜେ, ଆମେ ନାଟ ଲୋକକୁ ଦେଖାବାର ଲାଗି କରୁଛୁଁ, ଲୁକାବାର ଲାଗି ନୁହେଁ । ଆରଥରେ ଆ । ବେସ ବେସ, ହରିଣକେ ନୁରି ନୁରି ତୁଇ ହେ ଗଛତଲ ଜାଏକ ଆଏବୁକି ସେଆଡୁ ସକୁନ୍ତଲା ତାର ସଖିମାନକର ସାଂଗେ ଆଏବା । ସକୁନ୍ତଲା ଜେ?
– ହେ ଘାଏ ସକୁନ୍ତଲାରଟା କରିଦଉଥଉ ।
– ସବୁବେଲେ ଗୁଟେ ହେନ୍ତା କରିହେବା । ଘଡେଛନେ ସିନେ । ଇହାଦେ ତାର କେତେଟା ନୁଆଁ ସିଚୁଏସନ ଆର ଡାଏଲଗ କରା ହେଇଛେ । ପ୍ରକ୍ସି କଲେ ସେ ଜାନବା କେନ୍ତା କରି ? କେନ୍ତା ହେଇଛେ ଜାନିଛ । ଇନ ଗଛତଲେ ଦୁସ୍ମନ୍ତ ଠିଆ ହେଇଛେ । ସେଆଡୁ ସକୁନ୍ତଲା ତାର ସଖିମାନକର ସାଂଗେ ଗାଧିକରି ଆସୁଛେ । ସବେ ଖାକେ ମଠିଆ ଗୁଟେ ଗୁଟେ ଧରିଛନ ଆର କଥା ହେତେଲ, ହଁସତେଲ ଆସୁଛନ । ଆର୍ଟ ଡାଏରେକ୍ଟର ଟିକେ ଧ୍ୟାନଦିଅ; ସକୁନ୍ତଲା ଆସୁଛେ, ଆକାସର ରଂଗ ବଦଲି ଜଉଛେ । ନିଲିଆଟା ଧିରେ ଧିରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ବାଗିର ସାତରଂଗିଆ ହେଇଜଉଛେ । ଜଂଗଲଟା ଜାକର ଜିବଜଂତୁ, ଗଛଖୁଟ, ଡଂଗରଝରନା, ଚେରେଚିରଗୁଁଲ ଭୁଲିଜେଇଛନ ନିଜର ନିଜର ରଂଗ ଆର ମାଖିଛନ ରଂଗରଂଗିଆ ଫଗୁ । ମ୍ୟୁଜିକ, ଝୁମେର ଟାଇପର ଏନ୍ତା କାଣା ଗୁଟେ ବଜଜେ ଜେନ୍ତା ସକୁନ୍ତଲାକେ ସବେ ଟାକିଛନ, ଆର ସକୁ ଆସୁଛେ କି ସାରା ଜଂଗଲ ନାଚି ପକଉଛେ । କିହେ କାହାରିର କଥା ସୁନବାରକେ ଆର ନେଇନ । ସତେ ଜେନ୍ତା କାଏଁ ନିସା ଲାଗିଛେ ଜେ, ସବେ ନିଜର ନିଜର ଧୁନଥି ମାତିଛନ । ଲାଇଟ, ସୁନ, ସକୁ ଗୁଟେ କବିର ସପନ; ଆସୁଛେ । ଜେନ୍ତା କଢଟେ ନୁ ଫୁଲଟେ ଫୁଟୁଛେ । ସକୁର ଆଏବାର ଆଘୋନୁ ଚାର୍ହିଆଡ଼ ଅଂଧାର ଥିଲା । ତାପନେ ଆସୁଛେ କି ଚାର୍ହିଆଡ଼େ ଧିରେ ଧିରେ କରି ଉକିଆ ହଉଛେ । ଜେନ୍ତା ସକୁ ସତେ ବେଲ ଆଏ ଉଦୁଛେ । କେତେ କେତେ କଥା ଭାବିଛେଁ ଆର ଏନ୍ତା କଲେ ହେବା ? ମାସ୍ଟ୍ରେ ଗୁଟେ ସାଁସେ ସବୁ କହିଦେଲେ ଆର ଲମା ସାଁସଟେ ନେଇକରି କାଁଥିଥି ଫେରଥରେ ଉଧେଇ ହେଲାବେଲକେ ନିର ଆଖଡାସାଲର ଦୁଆରବଂଧେ ଚପଲ ଖୁଲୁଥିଲା । କିଏ ଗୁଟେ ବଏଲା, ‘ଆଏଲେ ଲାଟସାହେବ’ । ମାସ୍ଟ୍ରେ ନିରକେ କିଛି ନାଇଁ କହେଲେ ହେଲେ ତାର ସୁକେ ସୁକେ ଦୋସିଟେ ବାଗିର ସଫେଇ ଦେଲା ।ତଥାପି ବି ମାସ୍ଟ୍ରେ କିଛି ନାଇ କହେଲେ । ମାସ୍ଟ୍ରେକର ତୁମ ପଡବାରନୁ ସବେ ବୁଝିଗଲେ । ଚୁ ଚାପ ସବେ ନିଜର ନିଜର ପୋଜିସନ ନେଇଗଲେ । ମାସ୍ଟ୍ରେ ସମକୁ ନଜରେ ଦେଖି ନେଇ ସ୍ଟାର୍ଟ ବଏଲେ । ରିହରସେଲ ମୁଲ ହେଲା ।
– ଧର ଧର ଧର ଧର
ମାର ମାର ମାର ମାର
-ମୁନୁସକେ ହଏରାଣ କରୁଛେ ଛାର ହରିଣ ଛୁଆଟେ
– ଧର ଧର ଧର ଧର
ମାର ମାର ମାର ମାର
– ଆସିଥିଲିଁ ଇ ଜଂଗଲକେ ହରିଣଟେ ମାରି
ନାଇଁ ପାଏଲିଁ ହରିଣଟେ ଅଥା ନୁରି ନୁରି ।

ସୋଜହେଲେ ମାସ୍ଟ୍ରେ ଠିକଅଛେ, ଏତିକି ଦୁର ଠିକଅଛେ ବଲିକରି ବାକି ଲୋକର ମନ ଭୁରତେଇ ଦେସନ । ହେଲେ ମନ ତାକର ଦାନଛିନୁ ବାଭନ ବାଗିର ଆର ଆର ବଲି ଖୁନଖୁନଉ ଥିସିନ ।

ମାସ୍ଟ୍ରେ ଠିକା ବୁଝସନ ଆର୍ଟିସ୍ଟମାନକର ମନର କଥା । ସେମାନେ ବୋର ହେଇଗଲେ କି ଛୁଟିଆ ବ୍ରେକଟେ କଲେ । ଗୁଟେ ଗୁଟେ କରି ସଭେ ପଲେଇ ଗଲେ ଜିଏ ଜାହାର ମାର୍ଗେ । ଛୁଟିଆ କାମଟେ ନୁ ବି ଟିକେ ଉସ୍ତାର ପାଏଲେ ବଢେଟେ ଉସାସ ଲାଗସି । ହେଲେ ମାସ୍ଟ୍ରେ ହେନ୍ତା ବସି ରହେଲେ ଆଖଡ଼ାସାଲର କାଁଥିଥି ଉଧେଇ ହେଇକରି । ବାକି ମାନକର କାଣା ଜଉଛେ ନାଟ ରିହେରସେଲ ହେଲେ କି ନାଇଁ ହେଲେ । ସେଟା ଡାଏରେକ୍ଟରର ମୁଡ଼ଦୁଖା ।

ମାସ୍ଟ୍ରେକର ଆଁଖି ଆଁଖେ ସପନ । ସେ ନାଟ କରତେ । ଦେଖେଇ ଦେତେ ନାଟଟା ଖାଲି ମନଭୁର୍ତା ଜିନିସ ନୁହେ । ଇଟା ଜିବନର ସତ ଆଏ । ନାଟୁଆ ମାନେ କମ ନୁହନ ଗୁଟେ ଗୁଟେ ଦେବତା ଆର ସବୁ ସ୍କ୍ରି୍ଟ ଗୁଟେ ଗୁଟେ ଗିତା, ବାଇବେଲ କି କୁରାନ । ତାହାକୁ ଲାଗସି, ତାହାକୁ କିହେ ବୁଝିନି ପାରବାର । ରିସେ କେଚରେଇ ହେସନ । ଉକୁବୁକୁ ଲାଗସି ତାହାକୁ । କଲବଲ ହେସନ ଛୁଆକର ବାଗିର । ସତେ କିଏ ତାକର ସପନର କୁଲିହାଘରକେ ଧସକେଇ ବିଦରେଇ ଦଉଛେ । ସେ ସେ କଥାକେ ଅହରହ ଇଁଚରଉଛନ ନ । ଗୁଂଦଲେଇ ହଉଛନ । ମନେ ମନେ ପୁଟପୁଟେଇ ହଉଛନ । ଜାହା ଭାବୁଛନ କାହାକେ କହି ନେଇପାରବାର କି ସେ ଭୁଲି ନି ପାରବାର । ମନେ ଆଉ କିଛି ନେଇଁ ଗୁଟେ ଭାବନା; ସେ ନାଟୁଆ ନାଟ କରବେ । ଆଏଁଖ ଆଗାଡ଼େ ଝଲସି ଜଉଛେ ଗୁଟେ ଗୁଟେ ସିନ ମନେ ଭାବଲାଟା । ଆର ସେ ହଜି ଜଉଛନ ସେ ଭିତରେ । ନିସା ଲାଗିଛେ ନାଟର ନାଟୁଆକେ । ବଜା ତାର ସୁକେ ସୁକେ ବାଜୁଛେ ଭରନି ପାର । ବଜାର ସୁରେ ସୁରେ ବଦଲୁଛନ ମାସ୍ଟ୍ରେ । ମାସ୍ଟ୍ରେକର ଦିହଁର ରଂଗବରନ ବଦଲି ଜଉଥିଲା; ବଦଲି ଜଉଥିଲା କପଡ଼ାଲତାନୁ । ସାଠେ-ପାୱରିଆ ବଲର ଉକିଆଥି ବି ମାସ୍ଟ୍ରେକର ଦିହେଁ ଉବକିଲା ଚିହ୍ନାମାନେ ଫଟିକ ବା’ରି ହଉଥିଲା । କପାଲଫୁଲି ଜେଇଥିଲା, ମେଛା କର୍ରା କର୍ରା ମେଛା, ଚଣେ ରଜାର ହଁସି, ମୁଡେ ମୁକୁଟ, କାନେ କୁଂଡଲ, ବେଁକେ ମାଲି, ବାହାଥି ବାହାଟି, ଛାତିଥି କବଚ, ଅଁଟାଥି ଅଁଟାପଟି ସବୁ ସବୁ ବଦଲି ଜେଇଥିଲା । ମାସ୍ଟ୍ରେ ରଜା ବାଗିର ଦିସୁଥିଲେ । ସ୍ୱଏକାଦ ତାକର ନାଟ ‘ସକୁନ୍ତଲା’ର ଦୁସ୍ମନ୍ତ ରଜା ବାଗିର ।

ବଜାର ସୋର ବଦଲି ଜଉଥିଲା । ଦୁସ୍ମନ୍ତ ହରିଣକେ ନୁରି ନୁରି ଅଥା ହେଇ କରି ଗଛତଲେ ଟିକେ ଥାକିଛେ ବେଲକେ ସକୁନ୍ତଲା ଧିରେ ଧିରେ ତାର ସଖିମାନକର ସାଂଗେ ଆସିଛେ । ସକୁନ୍ତଲା ତାର ଦୁହି ସଖିମାନକର ମଝି ଜୁଡେ କଅଁଲି ପତର ଭିତରେ କଢଟେ ବାଗିର ଦିସୁଛେ । ଖାକେ ମଠିଆ ଧରିଛନ, କଥା ହଉଛନ ଆର ହଁସୁଛନ । ସେମାନେ ଆସୁଛନ । ରଂଗ ବଦଲି ଜଉଛେ ଆକାସର, ଗଛର, ଖୁଟର, ଡଂଗର , ଝରନା ସମକିରର । ଜଂଗଲ ଜାକିର ଝୁମିଡୁଛନ ଇ ଅବେଲର ଫଗୁନଥି । ପି’ଛନ ନିସାକି କେନ୍ତାଜେ ନାଚୁଛନ ବେସୁରିଆ ହେଇ । ରଜା ଦୁସ୍ମନ୍ତ ସକୁନ୍ତଲାକେ ଦେଖିକରି ନିଜକେ ପାସରି ଦଉଥିଲା । ତାହାକେ ସୋସକଲା । ଦୁସ୍ମନ୍ତ ସକୁନ୍ତଲାକେ ପାଏନ ମାଗଲା । ସକୁ ଖାକର ମଠିଆନୁ ପାଏନ ରୁକିଦେଲା । ଦୁସ୍ମନ୍ତ ଆଁଠୁାରିକରି ପାଏନ ପୁଥିଲା, ଦେଖୁଥିଲା । ପାଏନ ପୁଥିଲା ଦେଖୁଥିଲା ସକୁନ୍ତଲାକେ ଜେ ଚାର୍ହିଆଏଁଖ ଗୁଟେ ହେଇଗଲା । ପି’ଲା ଅମୃତ କି ନିସା ଜେ ହଜି ଜାଇଥିଲା ତ ହଜିଜେଇଥିଲା ଜେ ଆର ହଜିଗଲା । ମାସ୍ଟ୍ରେ ଭୁଲି ଜଉଥିଲେ ଘରଦୁଆର ଲୋକବାକ, ବଂଧୁବାଂଧବ ପରାପାଟ ଗାଁସହର ସବୁ ।

ବେଲ ଟିକେ ଉହରି ଥିଲାନ । ହଜହଜିଆ ନାତିମାନେ ଦୁଆରେ ବିସ-ଅମୃତ ଖେଲୁଥାନ । ନାତିମାନକୁ ଦେଖି ଦେଖି ବାରଣ୍ଡାନ ଅଜା ଆରାମି ଚେୟାରଥି
ପେପର ପଢି ବସଲେ । ପେପରଥି ସବୁଦିନିଆ ଏକା ଖବର ଦେଖି ଅଜା ବୁଢା ସୋଜ ଖାଲି ଦୁଇ ତିନ ଥର ଇଆଡ ସିଆଡ ଲେହଁଟେଇ ପୁଲଟେଇ ପେପର ନା’କେ ଧରିଥାନ ପଢୁଛେଁ ବଲି । ହେଲେ ମନ ଥିଲା ଛୁଆକର ବିସ-ଅମୃତଥି ।

ବିସ-ଅମୃତ ବଢା ମଜାକିଆ ଖେଲ । ମାଇ ଜେନ ପିଲାକେ ବିସ ବଲିକରି ଛିଁ ଦେବା, ସେ ପିଲା ଅମୃତ ନାଇଁ ପାଏବାର ତକ ମଲା ବାଗିର ଅଚଲ ହେଇଜିବା ।
ବସି ରହେବା ହେ ଠାନେ ଜେନ ଠାନେ ମାଇ ଛିଁ ଦେଇଥିବା । ନର୍ଦି ନି ପାରେ, ଖେଲି ନି ପାରେ, ମାଇ କେ ଟିହେଇ ନି ପାରେ:
“ମାଇ ତଲର ଧନିଆଁ
ବଏଁସି ବାବୁର କନିଆଁ
ଖିଜିନି ଖିଜିଗଲା
ଅଁଟାରେ ଦାଦୁ ହେଲା
ବଇଦ ଉସୋ ଦେଲା
ନି ଛାଡଲା କାହାର ଗଲା
ଖିଜିନି ଘରର କାଏଁ ତୁନ
କିରା ସରସର ମୁଗ ତୁନ” ।
ଆର ମାଇର ଅଜାନତକେ ଜେତେବେଲେ ତାର ସାଂଗର ପିଲାମାନେ ସେତାକେ ଅମୃତ ଦେବେ; ସେ ଫେର ଜିଁ ଉଠବା, ନାଚବା, କୁଦବା, ଖେଲବା ।

ବିସ ପାଇକରି ବସି ରହେବାରକେ କାହାକେ ଅଏନ ନି ଲାଗେ । ସବେ ଦୁରିଆ ରହେସନ ବିସନୁ । ସକସପିଲା ନର୍ଦିକରି ପଲେଇ ଜାଏସନ ହେଲେ ଦୁର୍ବଲଟାମାନେ, ମାଇ ପାସକେ ଆଏଲେକି ବାଲଝୋଟ କରିକାସନ ଡରେ । ଭାଏଲ ମାଇ ବିସ ଦେଇ ଦେଲେ ଅଚଲ ହେଇଜିବେ; ସେମାନେ ଆର ଉଠି ନି ପାରନ । ଫେର ଅମୃତ ପାଏବେ ନାଇଁ ପାଏବି କିଏ ଜାନିଛେ । ବାଲଝୋଟ ମାଫ ଆଏ ସବୁଥିରର । ବାଲଝୋଟ କରିକାଲେ ଜେତେବେଲ ଚାହେଁଲେ ସେତେବେଲ ଥାକି ପାରବ ।

ଅଜା ଭେକା ଛାଡନୁ ଦେଖୁଥିଲେ ଛୁଆମାନକର ବିସ-ଅମୃତ ଆରୁ ବାଲଝୋଟ କରା ଖେଲ । ଆର ଏକସକଁଟି ଦେଖୁଥିଲେ ନାତିମାନେ ଧିରେ ଧିରେ ତାକର ଛୁଆ ବେଲର ସାଂଗ ହେଇ ଜେଇଛନ ଆର ସେ ବି ତାକର ଭିତରେ ଗୁଟେ ଛୁଆ । ଖେଲୁଛନ ବିସ-ଅମୃତ । ତାକର ସବୁ ସାଂଗ ନର୍ଦୁଛନ, ମାଇକେ ଟିହଉଛନ ।

ହେଲେ ତାପନେ ନାଇାଁରବାର । ମାଇ ବିସ ଦେବାରକେ ଆଏଲେକି ବାଲଝୋଟ କରିକଉଛନ । ଅଜା ବାଲଝୋଟ କରୁଛନ । ତାପନେ ଘାଏ ଥାକବେ, ସାଂଗେ ଥାକି ପଡବେ ଉଡି ଜଉଥିଲା ଚେରେ ଡେନା ଫେରକେଟେଇ କରି, ଥମି ପଡବେ ଖଲଖଲାତେଲ ନର୍ଦୁଥିବାର ନଏଦ ଆର ହରହୁରିଆ ଧୁକା । ଅଜା ଫିରିଜିବେ ବନେ ଦିନାଦୁ ପଛକେ । ମାନସାଂକଟେ କେ ବି କଲାପଟାଥି କସୁନ କସୁନ ଭୁଲକରି ଦେଇଥିଲେ ଜେ ଫେର ମୁଲୁସଟ୍ରୁ ମେଟେଇ ଠିକ କରିଦେବେ । ଆର ଫେର ବାଲଝୋଟ କରବାର ଲାଗି ହାତ ମୁଡକେ ନେଲେ ହେଲେ ମୁଡେ ତାକର ବାଲ ନେଇନ ଧରିକରି ବାଲଝୋଟ କରବାର କେ ।

ସେସକେ ସବି ଜିତି ହିଁ ଗଲା । ଆଏଜ ତାର ମନର ମୁନୁସକେ ଭେଟବା । ପାହା ତଲେ ନାଇଁ ଲାଗବାର ।
ଦୁଇ ବଛର ତଲର ଜୁଡେ ମନର ଲୁକାଚୁରା ଭେଟଘାଟ ଜେତେବେଲେ ସବିର ବାପାଠାନେ ଧରାପଡି଼ ଜେଇଥିଲା; ଆର ପାଁଚ ଲୋକରନୁ ପାଁଚଟା କଥା ସୁନିକରି ତାକର ମୁଡ଼ ସରମେ ତଲ ହେଇଜଉ; ତାର ଆଘୋନୁ ଜୁଡ଼େ ଭାବର ଦିଆନିଆଁକେ-ସମକିରର ସାମନେ, ସମାଜର ଆଗାଡେ-ଜୁଡେ ଘରର ଦିଆନିଆଁଥି ବଦଲେଇ ଦେଲେ । ନେହେଲେ ସବିଜେ ତାକର ଗୁଟେବଲି ଝି ।
ଆଏଜ ସବିର ବିହାଘର । ଝୁଟି, ଆମ-ତୁରନ, ବମ-କାଗଜ, ଜରି-କାଗଜଥି ଘରଟା ଝଲକି ଜଉଛେ । ଦୁଲଦୁଲି, ହୁଲହୁଲିଥି ପରାଟା ଗହଗହ ଲାଗୁଛେ ।
“ସବି, ହାଦେ ତୋର ବଉଲ ଘରେ ଆଏଲେ ନ । ଜରେ ମାଁ ଜ, ଭିତରକେ ଜ ।” ରାଂଧନିଆ ମାନକୁ ଜିନିସ ପତର ବାହାର କରେଇ ଦଉନ ଦଉନ କହେଲେ ସବିର ମାଁ ।
ଆଏଜ କାହାରିର ଫୁର୍ସତ ନେଇଁ । ସବକେ ସବ ଲାଗି ପଡିଛନ କେନ ଗୁଟେ ବଢ଼େଟେ ସେତୁବଂଧା କାମେ । ସତେ ଜେନ୍ତା ଇ ସେତୁ ତାହାକୁ ବେଲଉଦବାର ଆଘୋନୁ ବାଂଧବାରକେ ପଡ଼ବା । ଇଟା ରଜାର ଆଦେସ ଆଏ ।
ସବିକେ ତାର ବଉଲ, ମକର, ସାଂଗ, ସଏରତା ସଜେଇ ଦଉଛନ । ମେହେଂଦି, ଅଏଲତା, କଜଲ, କୁମକୁମ ଜେନ ଜେନଟା ଜେନଜେନ ଠାନେ ମଖାବାର କଥା ମଖେଇ ଦଉଥାନ । ସଜାଲା ବେଲକେ ମଝି ମଝି ତାକର ତାକର ଭିତ୍ରେ କାଏଁ କାଏଁ କଥା ହେଇକରି ସୋଜ ସୋଜ ହଁସି ପକଉଥାନ । ସବିର ସାଂଗମାନେ ଜେତିକି ହଁସନ, ସବି ସେତିକି ଲାଜେ ହୁଏ ।
ବାରଣ୍ଡାନ ଛୁଆମାନେ ଗୁଗାଲେ, “ସେମାନେ ଆଏଲେନ, ଆଏଲେନ, ଇସକୁଲନ ଅଛନ, ଚାଲଦେଖିଜିମା” ।
ସବିର ମାଁ ନରଦି ଆଏଲେ, “ଏ ନୁନି ମାନେ ଟିକେ ଝଟକରି ସାର ସେମାନେ ଆଏଲେନ ପରେ” ।
ସବିକେ ସଜେଇ ସାରିଥିଲେନ, ଖାଲି ସେସଥରର ଲାଗି ଦେଖି ନଉଥିଲେ ଜେ ଜେନଜେନଟା ଜେନ ଜେନ ଠାନେ ଲାଗବାର କଥା ଲାଗିଛେ କି ନେଇଁ । ସତେ ଜେନ୍ତା ଗୁର୍ଦୁ ଦିନର ଅସଫଲ କାରିଗରଟେ ଆଏଜ ତାର ମାସ୍ଟରପିସର ଫିନିସିଂଗ ଟଚ ଦଉଛେ । ଆଏଜ ସେ ସଫଲ ହେବା ।
ସବି କେନ ପୁରାଣର, ଗୁର୍ଦୁଦିନୁ ବାପ ହେବାର ଇଛାଥି ଜଗ୍ୟଁ କରିକରି ଝିଟେ ପାଇଥିବାର, ରଜାର ଝି ବାଗିର ଦିସୁଥାଏ ।
ଉପର ମହଲାନୁ ବରାତ ଦେଖୁଥିବାର ଛୁଆମାନେ ‘ହୋ’କରି ନର୍ଦିି ଆଏଲେ । ଘରର ଭୁଆସେନମାନେ ଜାଗର ବଏଠା ଧରି ନର୍ଦି ଆଏଲେ । ବଜା ବାଜୁଛେ, ବରତିଏ ନାଚୁଛନ ଗାଁ ଖୁଇଲ ଦୁଲକି ଜଉଛେ । ଘରର ପୁରଖାମାନେ ବରପିଲାକେ ପର୍ଘେଇ ଆନଲେ । ମାଏଝି ଟୁକେଲ ଗାଲ ସେଁକଲେ, ହାତ ଧରିକରି ବେଦିସାଲକେ କଢେଇନେଲେ । ବାଭନ ମଂତ୍ର ପଢଲା, ବିହା ମୁଲହେଲା ଆର ଠିକ ହାତ ବଂଧନ ପଡଲା ବେଲକେ ବରାତି ପାଟିର ପିଲାଟେ ଆସି ବରପିଲାର କାନେ କାଣା ଫୁସୁର ଫୁସୁର କଲା । ବରପିଲା ଟଂଗ ଟାଂଗ କରି ଉଠଲା ।
“ଇଟା କାଣା ଗୁଟେ ଫାରସ ଲଗେଇଛନ, ନାଇଁ ହୁଏଁ ବିହା ।”
ଟୁକେଲ ଘରର ଜେତେ ସିଆନ ପୁରଖା ବୁଢାଲୋକ ବେଦିନୁ ଉଠି ପଲେଇଜଉଥିବାର ଦୁହି ପିଲାକୁ ଘେରିନେଲେ । ପହେଲା ବୁଢାମାନେ ବୁଝେଇ ଦେଖଲେ ।
“ଦେଖ ବାବୁ, ଜାହାତ ହେଲାନ ହେଲାନ । ଆମେ ନାଇଁ ଜାନି, ଆମର ଭୁଲ ହେଇଗଲା । ଚାଲ, ବେଦି ଛାଡିକରି ଏନ୍ତା ନାଇଁ ଉଠି ଆସନ । ବନେ ନୁହେସେ ଇଟା ।”
ବରପିଲାର ଆଡୁ ଆର ଝନଦୁ ଢୁଁଡି ହେଲେ ସେନ ।
– ଆମେ କାଣା ଇନକେ ଲେଥା ଖାଏବାର ଲାଗି ଏଇଥିଲୁଁ?
– ଦେଖ ବାବୁ ତମେତ ଜାନିଛ ଆମର ଜାତି ମାଂସ ମନା ହେଇଛେ ।
-କିଏ କହେଲା ହୋ, ଏରିଆ ଜାକିର ଲୁକେତ କରୁଛନ, ହେମାନକୁ ତ କେନସି ଜାଏତ ମନା ନି କରବାର ଆର ଖାଲି ତମକୁ ଏକବାରି ଧରୁଛନ । ଜ ଜ, ନି ଦେଇ ପାରୁଁ ବଏଲେ ତ ପଟିଜାଏତା ।
ବୁଢା ମାନକର ଠାନେ ଆର ଉତର ନି ଥେଇ ନ । ସବେ ସବିର ବାପାକେ ଦେଖୁଥିଲେ । ମୁହଁ ତାକର ଲାଲ ଦିସୁଥିଲା, ଆଁଖିର ପାଏଁନ ତରା ତରା ହେଇ ଜଉଥିଲା, ଚଏଣ ଥରି ଜଉଥିଲା କାଣା ପଦେ କହେମି ବଲି ହେଲେ କହି ନି ପାରୁଥେଇ ।
ବରପିଲା ଫିରିଜଉଥିଲା । ମନର ଆଲବମଥି ଲଟକିଲା ଦୁଇ ବଛର ତଲର ଗୁଟେଗୁଟେ ଫଟୁ ଆଲବମନୁ ବାହାରିକରି ଛିଛି ବିଛି ହଉଥିଲା ପବନେ ଆର ଫେର ମିସି ଜଉଥିଲା ଧୁଲି ।
ଜୁଡେନିଜୁଡେ ହେଲା ସଦ୍ୟବନା ସେତୁ ନୁ ଛଁଚା ଘିଚି ନେବାରକେ ସେତୁ ଧସକି ବିଦରି ଜଉଥିଲା ଛୁଆକର କୁଲିହାଘର ବାଗିର ।